expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

2.10.11

Persona - (1966), Το πρόσωπο και το φως. Μέρος δεύτερο.

* Στις αναρτήσεις αυτές επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε. 


(ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ ΕΔΩ)

 εικ.1
Τώρα η Alma εμφανίζεται ξανά μπροστά στην Elisabeth φορώντας τη στολή της νοσοκόμας (βλέπε εικόνα 1). Τα δύο πρόσωπα σκύβουν το ένα προς το μέρος του άλλου, το μόνο που έχουν διατηρήσει είναι η σιλουέτα τους, απομονώνονται μέσα στο εκτυφλωτικό φως. Αυτό το φως που δεν έχει να κάνει πλέον με το γήινο (φυσικό) σκοτάδι, αλλά με το διάφανο (μεταφυσικό) γίνεται ο τόπος της πάλης των προσώπων που άλλοτε τα έλκει προς το απύθμενο βάθος της αβύσσου και άλλοτε τα παρασύρει προς τη διαύγεια. Οι δύο γυναίκες γίνονται με έναν περίεργο και συνάμα τρομακτικό τρόπο επίπεδες, καθώς η σκιερή πεδιάδα του προσώπου τους χάνει την πυκνότητά της και με φόντο το διάφανο φως, η προοπτική των εικόνων αντιστρέφεται και έτσι το βάθος έρχεται στο προσκήνιο (βλέπε εικόνα 2). Είναι δύο επίπεδες επιφάνειες, που η μια είναι πάνω στην άλλη σαν να πατούν στην ίδια βάση. Κανένα χάσμα δεν υπάρχει μεταξύ τους.  Η περιοχή του χώρου όπου ανήκουν αυτές οι μορφές που τις διαπερνά το φως, δεν είναι ούτε στον ουρανό, μα ούτε στη γη.

 εικ.2

H εικαστική δυναμική ισορροπία προσώπου και φωτός και η σχέση κατά πρόσωπο που εμφανίζεται στις εικόνες 3 και 4,  απορροφά τα δύο όντα στο κενό, ενώ η σκιά τα προεκτείνει στο άπειρο. Η ομιλία και η σιωπή,  το είναι και το φαίνεσθαι, τα δύο πρόσωπα εν τέλει με τρόπο αντίρροπο καλύπτουν την απόσταση που τα χωρίζει και ενώνονται –βαμπιριστικά (καθώς η Elisabeth σκύβει και ρουφάει το αίμα της Alma)- παραμένοντας απολύτως ξένα.


 





 εικ.3                                                                                             εικ.4

Ο Bergman κινηματογραφεί αυτή την εμφάνιση των προσώπων στηριζόμενος αποκλειστικά και μόνο σε ρυθμούς όγκων και ρυθμούς φωτός για να αποδώσει το θέμα του. Το πρόσωπο εμφανίζεται ως μια εσωτερική ρωγμή, που σταδιακά κυριεύει τις χωροχρονικές συντεταγμένες του οπτικού σύμπαντος της Persona. Το κοντινό πλάνο μοιάζει να έχει το όριό του στο αίσθημα του φόβου και του ιλίγγου που προκαλεί στις δύο γυναίκες το ράγισμα της μάσκας, η οποία ως τώρα τις προστάτευε από την έκθεσή τους στο διαυγές φως. Τα δύο πρόσωπα ατενίζουν την άβυσσο και πέφτουν μέσα της.

 Ο Σουηδός σκηνοθέτης εμφανίζει στις εικόνες του την αναζήτηση της υπέρβασης αυτής της πτώσης.  Η δικαίωση των προσώπων δεν έρχεται μέσα από την απόλαυση του εγωισμού που παραμένει κλεισμένος στον εαυτό του, ούτε από την ελευθερία εκείνη που εν τέλει δεν έγκειται παρά σε μια αυθαιρεσία κρυμμένη πίσω από μάσκες. Η δικαίωση έρχεται με την εμφάνισή μας ενώπιον του βλέμματος του άλλου ανθρώπου. Μόνο με την στροφή της όψης μας προς (πρόσ-οψη, πρόσωπο) τον ριζικά Αλλο. Η έσχατη κατάσταση της ύπαρξης στον κινηματογραφό του Ingmar Bergman είναι πρόσωπο με πρόσωπο.

2 σχόλια:

Evi Avd. είπε...

Εξαιρετική ένωση εντύπωσης, σκέψης, συναισθήματος και ποίησης.

Στέκομαι στη στοίβαξη των δύο επίπεδων χαρακτήρων, τη στιγμή που σημαίνει εξίσωση, συγχώνευση και όχι ταύτιση, όπως θα ήλπιζαν.

Η άβυσσος τις ενώνει και τις χωρίζει από τα πρόσωπά τους. Και η πολυπόθητη με περίγραμμα τάυτιση εγκαταλείπει τη θέση της με το θρήνο του Άλλου προσώπου. Που δεν αποτελεί καθρεύτισμα, αλλά βύθισμα στο βλέμμα Του.

fidelio είπε...

Ακριβώς, βυθισμα στο βλέμμα του Άλλου! Αλλα ο μονος τροπος να σωθουμε -και ταυτοχρονα η πιο μεγαλη διακινδυνευση- είναι να συναντηθουμε με τον άλλον.

"Εξαιρετική ένωση εντύπωσης, σκέψης, συναισθήματος και ποίησης." Θα συμφωνήσω μαζί σου, ο Σουηδος εφτασε στο απόγειό του!

Κατά τη γνώμη μου η κορυφαία ταινία του Bergman. Οπτικά μαγευτική, σεναριακά συμπαγής, ακηνοθετικά καινοτόμα για την εποχή της, αγγίζει βαθειά μυστηριακά θέματα. ένα ποιήμα με εικόνες.. Ο Bergman μοιάζει να φτανει στο οριο της την εκφραστικη δυναμη του κοντινου πλάνου, μέσα απο τη σύνθεση προσπωπου και φωτος (o Sven Nykvist είναι απλά κορυφαιος φωτογραφος).


Ευχαριστώ πολύ για την αναγνωση και το σχόλιό σας..
Καλημέρα!

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...