expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

7.11.11

Για το έργο τέχνης: Το αριστούργημα ως φετίχ, Η μορφή ως εμπόδιο.

Piet Mondrian - Grey Tree (1912)
Αν, όπως έλεγε ο Bachelard, κάθε υπόθεση είναι σύνθεση και κάθε εφαρμογή υπέρβαση*, τότε το έργο τέχνης ως προϊόν υπερβάσεων που κατορθώνει η συνέιδηση, μας κάνει να σκεφτούμε παραπέρα, να προχωρήσουμε σε νέες υποθέσεις και να πραγματοποιήσουμε νέες υπερβάσεις, διαποτισμένες τώρα από το πνεύμα της καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Για την δημιουργία του έργου τέχνης οι αισθήσεις δεν έχουν ολόκληρη την ευθύνη. Στη βαθύτερη πραγματικότητά του, το έργο απάιτησε για τη δημιουργία του τη συνέργεια όλων των μερών της ανθρώπινης ύπαρξης, κάνοντάς την να αποτινάξει τα διαχωριστικά όρια που τους έβαζαν φιλόσοφοι, ψυχολόγοι και φυσικοί επιστήμονες.

Το έργο της τέχνης αποτελεί μία μορφή αξεδιάλυτα δεμένη όχι μόνο με παραστάσεις των αισθήσεων, αλλά και με ιδέες, προθέσεις, μνήμες και συναισθήματα. Η μορφή  έχει ήδη μια σημασία (και αυτό σημαίνει ότι είναι τουλάχιστον ανακριβές να υποστηρίζουμε, ότι στην τέχνη "όλα είναι υποκειμενικά" και τελείωσε, ότι το εργο είναι απλώς εκεί για να μας δώσει κάποιο ερέθισμα και τίποτε άλλο).

Ακόμα και το μεγαλύτερο αριστούργημα το αντιμετωπίζουμε ως συστατικό του κόσμου μέσα στον οποίο κινούμαστε, μέρος του περιβάλλοντος που μας οροθετεί και του ορίζοντα τον οποίο μας ανοίγει πέρα απ' αυτό η σχέση μας με την τέχνη.

Αν όμως θέλουμε να διατηρούμε τη σχέση αυτή ζωντανή -δηλαδή κινούμενη- τότε το έργο τέχνης μας ενδιαφέρει ως αιτία νέων μετασχηματισμών και όχι μόνο ως αποτέλεσμα ενός δεδομένου μετασχηματισμού του παρελθόντος. Με άλλα λόγια, η μορφή του έργου τέχνης είναι ένα εμπόδιο που πρέπει με τη σειρά του να υπερνικηθεί μέσα από μια νέα μετασχηματιστική δημιουργία.

Εκτός αν θέλουμε να το κλείσουμε σε μια βιτρίνα, να το τοποθετήσουμε κάπου "εκεί ψηλά", και να το θαυμάζουμε ως "αξεπέραστο", "αιώνιο" κλπ. Εκτός δηλαδή αν το φετιχοποιήσουμε - το ακινητοποιήσουμε- μέσα σ'εναν κόσμο που μόνο του μέλημα θα ήταν πώς να συντηρηθεί. Αλλά ένας τέτοιος κόσμος δεν είναι ούτε φυσικός ούτε ανθρώπινος, είναι τεχνητός και τεχνικοποιημένος.


* Στο Le nouvel esprit scientifique, Paris, 1934. Στα ελληνικά: Γκαστόν Μπασελάρ, Το νέο επιστημονικό πνεύμα, Παν/κές εκδ. Κρήτης, 2000.

2 σχόλια:

moody είπε...

ενας τετοιος κόσμος παύει να είναι ζωντανός κι ετσι καταργούμε την ουσία του εργου τεχνης που είναι να μετασχηματίζεται στο χώρο και το χρόνο με πρίσμα τη συλλογική ανθρώπινη συνείδηση.

Καλημερα

fidelio είπε...

Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω..

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...