expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

20.11.11

Για την κριτική, την τέχνη, την αισθητική και την πραγματικότητα.


Μελετώντας ένα έργο τέχνης, κατανοούμε ότι η δημιουργία, ακριβώς όπως η εμπειρία ή το βίωμα, δεν είναι κάτι το δεδομένο αλλά υπό συνεχή αναίρεση. Αν δεν ίσχυε κάτι τέτοιο, η τέχνη θα ήταν απο καιρό μια υπόθεση τελειωμένη, η αισθητική θα εξέλειπε, έχοντας δώσει εξ ολοκλήρου τη θέση της στην ιστορία της τέχνης.

Θα μπορούσαμε ωραιότατα να μαθαίνουμε για τις τάσεις και τα ρεύματα της τεχνης, να αποστηθίζουμε ονόματα καλλιτεχνών, ή να επιδιδόμαστε σε εξονυχιστικές καταγραφές των κοινωνικών, πολιτικών, οικονομικών συνθηκών της εποχής που έζησε και ο καλλιτέχνης. Ή ακομα, να διαβάζουμε εξανλτητικές βιογραφίες για τη ζωή των δημιουργών,  επιχειρώντας έτσι να αναγάγουμε στοιχεία του εργου τους σε περιστατικά της ζωής τους ή σε πτυχές του χαρακτήρα τους.

Η τέχνη όμως δεν υπάρχει μέσα στα ημερολόγια, τις σημειώσεις και την αλληλογραφία του καλλιτέχνη. Αντί ο θεωρητικός - κριτικός να προσδιορίζει τους καθορισμούς που διέπουν την καλλιτεχνική δημιουργία, θα πρεπει να φωτίζει τη νέα πραγματικότητα που αναδύεται από το έργο τέχνης και μας αφήνει άναυδους με τον ανοίκειο, σε πρώτο ματιά, χαρακτήρα της. Διαφορετικά η αισθητική θα ήταν απλώς ένα υποκεφάλαιο της κοινωνιολογίας ή της ψυχολογίας.

Η νέα πραγματικότητα που δημιουργείται με το έργο τέχνης δεν είναι αντίγραφο μιας δοσμένης πραγματικότητας την οποία προσδιορίζει η επιστήμη, ρυθμίζει η ηθική ή διαχειρίζεται η πολιτική. Η σχέση του καλλιτέχνη με τη δοσμένη πραγματικότητα υποσκάπτεται ή συμπληρώνεται από τη σχέση του με την ονειρική ζωή, με εκείνη δηλαδή τη διάσταση της ανθρώπινης ύπαρξης, που όταν δεν την χειραγωγούν οι μηχανισμοί εξουσίας, φροντίζουν να την εξασθενίζουν ή και να την εκμηδενίζουν οι διαδικασίες της λεγόμενης εκπαίδευσης. 

Όταν μέσα απο μια γενικευμένη επικράτηση εξουσιαστικών πρακτικών (όπως συμβαίνει σήμερα) η ζωή καταντάει μια αέναη αναπαραγωγή που διευρύνεται συνεχώς χάρη στη βελτίωση των μέσων παραγωγής και την πρόοδο της τεχνολογίας, τότε η αέναη αυτή κίνηση βιώνεται ως απουσία κάθε κίνησης, δηλαδή ως προαναγγελία θανάτου. Άλλοτε προκαλεί την αίσθηση του αδιεξόδου και την παρακμή και άλλοτε την άισθηση της παγίδευσης και την κρίση. 

Όμως εμείς, οι σύγχρονοι άνθρωποι, αποτελειώσαμε τη μεταφυσική στο όνομα της επιστήμης και όχι στο όνομα της τέχνης, όπως θα ήταν ίσως σοφότερο να κάνουμε. Γιατί σε τέτοιες εποχές καθολικής ακινησίας, ίσως θα μπορούσαμε να βρούμε στο βλέμμα και την πρακτική δημιουργικότητα της τέχνης εκείνο το εμπόδιο που θα μπορούσε να ερεθίσει την επιθυμία μας προκειμένου να ξανασχεδιάσουμε ένα μέλλον που μέσα μας κατάντησε παρελθόν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...