expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

18.12.11

To cinema ως υβριδική τέχνη.

Ο κινηματογράφος αποκαλείται εβδομη τέχνη, ίσως όχι απλώς επειδή οι υπόλοιπες έξι προηγούνται χρονικά. Το σινεμά μοιάζει να είναι το +1 των τεχνών. Όταν ο Βαγκνερ είχε κατα νου να ενοποιήσει μουσική, θέατρο, ποιήση και χόρο στην όπερά του, πέτυχε ό,τι καλύτερο μπορούσε για τα δεδομένα της εποχής. Το σινεμά όμως δανείζεται πολλά στοιχεία από τις υπόλοιπες τέχνες και μοιάζει να πετυχαίνει εκείνο που τόσο επιθυμούσε ο Βάγκνερ.

Από την λογοτεχνία πάιρνει τη μυθοπλασία, την ιστορία, το σενάριο, καθώς και την ικανότητα να αντιμεταθέτει τη σειρά των γεγονότων στο χρόνο (όπως στις ταινίες Memento, 5X2,  Irreversable, ή άκομα και στον κλασικό Πολίτη Κέην με το συνεχές πηγαινέλα από το παρόν στο παρελθόν).
Από το θέατρο παίρνει τον ηθοποιό, από την ζωγραφική παίρνει τα χρώματα και τις μορφές, τις φωτοσκιάσεις και την σύνθεση του κάδρου, από τον χορό πάίρνει τα σώματα και την ρυθμική κίνησή τους στο χώρο, από την μουσική παίρνει ασφαλώς την συγκίνηση κλπ.

Ταυτόχρονα όμως ο κινηματογράφος έχει δική του αλήθεια, μεταποιεί όλα τα στοιχεία που δανείζεται και τα μετατρέπει σε κάτι μή-συγκρίσιμο, μη-αναγώγιμο σε καμιά από τις υπόλοιπες τέχνες.

Έτσι, μιλάμε για καδραρίσματα στο σινεμά (το κάδρο αναφέρεται πρωτογενώς στην ζωγραφική, αλλά εδώ έχουμε καδράρισμα κινηματογραφικό), την ίδια στιγμή όμως αυτό το κάδρο δεν είναι στατικό. Το σινεμά δημιουργεί κίνηση. Μεσα σε αυτή την εικόνα-κίνηση βλέπουμε ηθοποιούς, αντικείμενα, τοπία. Αλλά στο θέατρο ο ηθοποιός είναι σωματικά παρόν πάνω στη σκηνή, οπως και ολα τα υπολοιπα αντικειμενα. Στο σινεμα είναι μονάχα η μορφή τους αυτή που βλέπουμε. Μιλάμε για την "ιστορία" μιας ταινίας, για την υπόθεση. Αλλά η υπόθεση αφορά εξίσου και το θέατρο και την λογοτεχνία. Μιλάμε για ρυθμό στην ποιηση, στη μουσική αλλα και στον κινηματογράφο, μιλάμε για εκφραστικότητα χρωματων στην ζωγραφική αλλά και στο σινεμά.

Γενετικά υβριδική τέχνη ο κινηματογράφος, γι' αυτή και θαυμαστά μοναδική.

*Όσο για εκείνο το στοιχείο που είναι αμιγώς και μοναδικά κινηματογραφικό, δεν είναι άλλο παρά η ικανότητά του να εμφανίζει εξωτερικά την  συνάντηση δύο κινήσεων (όπως αναφέραμε ήδη στη σχετική ανάρτηση).

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...