expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

17.1.12

O χώρος του σώματος.

*Από το έτερο blog, levitypen.blogspot.com

'Ακου:
Αυτός ο ελάχιστος χώρος







Τώρα αρχίζω. Τίποτα πίσω μου. Μας δόθηκε η μνήμη όλη. Κανείς δε ζει τη ζωή του τη στιγμή που τη ζει. Αυτό που ζει είναι η στιγμή που έχει περάσει, και την ζει μόνο όταν έχει περάσει. Όταν έχει περάσει η στιγμή και την ξαναζεί σε μια άλλη στιγμή. Αυτό το ξανά είναι η ζωή. Αυτό που ζεις όταν η στιγμή έχει περάσει. Το ξανά. Η στιγμή όπου ζεις ξανά. Η ζωή ξανά. Η ζωή πριν από το ξανά δεν είναι ζωή. Με το ξανά ζει κανείς τη ζωή του. Πριν από το ξανά δεν μπορεί. Να γίνει κάτι και να το χάσεις και μετά να ξαναγίνει, για να μπορέσεις να το ζήσεις. Να ξαναγίνει. Η πρώτη φορά να χαθεί, να ξανάρθει μια άλλη φορά, να ξανάρθει το ίδιο, και τότε να το ξαναζήσεις. Και τότε το ζεις. Τότε το ζεις. Όχι πριν. Όχι την πρώτη φορά. Η πρώτη φορά έρχεται για να έρθει η δεύτερη φορά. Για να ζήσεις αυτό που δεν μπορούσες να ζήσεις την πρώτη φορά. Να το ζήσεις όμως. Μέσα. Από μέσα. Ξανά, αλλά από μέσα. Αυτό είναι το πραγματικό. Το ξανά. Η δεύτερη φορά. Αυτή είναι η πρώτη φορά. Η δεύτερη είναι η πρώτη φορά. Η πρώτη είναι χαμένη. Χάνεται για να μπορέσει να έρθει η δεύτερη. Το ξανά. Έτσι τα θυμάμαι όλα. Μας δόθηκε η μνήμη όλη.


Τώρα αρχίζω. Ακούστε με. Το μυαλό μου είναι άγραφο. Τίποτα δεν θυμάμαι. Όχι πως δεν έχω μνήμη. Όχι. Το σώμα μου. Αυτό είναι. Το σώμα είναι όλη η ιστορία. Ό,τι είναι, είναι το σώμα μου. Ούτε να κοιτάξω, ούτε ν’ αγγίξω. Δεν χρειάζεται. Δε χρειάζεται να θυμάμαι. Επειδή έχω σώμα ξεχνώ. Η μνήμη είναι το σώμα μου, εγώ είμαι η λήθη. Είμαι τόσο πολύ το σώμα. Περισσότερο τίποτα δεν μπορεί να είναι. Αρκεί να είναι σώμα. Το σώμα να είναι σώμα. Αρκεί αυτό. Τίποτα δεν είναι περισσότερο. Σώμα, και όχι θέα του σώματος, και όχι ερμηνεία, και όχι αντιμετώπιση, και όχι αξιολόγηση, και όχι ιεράρχηση, και όχι διαβάθμιση, και ούτε ψηλά και ούτε χαμηλά, και πουθενά αλλού, και μόνο εκεί που είναι, και μόνο αυτό που είναι, σώμα, να είναι σώμα, και όχι μισό, και όχι καταμερισμένο, και όχι καταδικασμένο, και όχι υποτιμημένο, και όχι όσο μπορούμε, και όχι όσο θέλουμε, και όχι όσο πρέπει, και όχι όσο χρειάζεται, και όχι ως εδώ, και όχι ως εκεί, και όχι μη, και όχι φτάνει, και όχι όχι. Όχι. Το σώμα όλο. Αυτό το σώμα είμαι.


Και τώρα αρχίζω. Σώμα είμαι. Εδώ είναι. Ο χάρτης του Κόσμου. Όλες οι χορδές είναι εδώ. Όλες οι εκκλησίες, όλες οι λειτουργίες. Αυτό μιλάει για Θεό. Αυτό είναι ο Θεός. Κάθε λειτουργία του μια θεία λειτουργία. Τα Θεία Πάθη του κάθε σώματος. Αυτό είναι εδώ. Τώρα που αρχίζω. Μόνο το σώμα έχω. Αυτό που έχω δεν είναι ούτε λίγο ούτε πολύ. Αυτό που έχω είναι όλα. Εδώ μέσα. Απ’ έξω τίποτα δεν θέλω. Αφού έχω το σώμα. Αρκεί να είναι το σώμα. Αρκεί να είναι σώμα. Αρκεί να μην το ερμηνεύσω, να μην το ιεραρχήσω, να μην το αξιολογήσω, να μην το διαβαθμίσω. Αρκεί να το έχω όλο.


Τώρα αρχίζω και μετά πάλι σβήνω. Αρχίζω για να ξαναρχίσω. Ξανά και ξανά. Από το σώμα. Με το σώμα. Μας δόθηκε όλη η μνήμη. Όλα γραμμένα για να σβηστούν και να ξεχαστούν όλα. Λευκή γεωγραφία. Όλα σ’ αυτό εδώ το σώμα ενσαρκωμένα. Όχι έξω, όχι αλλού. Έξω μόνο φωνές, μόνο θόρυβοι, μόνο κρότοι, μόνο συγκρούσεις, μόνο πόλεμοι. Για την αιώνια μνήμη. Ποιος θα φωνάξει πιο δυνατά, ποιος θα ακουστεί περισσότερο, ποιος θα φωνάξει πιο δυνατά απ’ τον θάνατο, ποιός δεν θα ξεχαστεί. Γιατί μας δόθηκε όλη η μνήμη. Ποιος θα μνημονεύεται, κι ας είναι σε λίστες νεκρών. Λίστες ηλιθίων. Λίστες αλήστου μνήμης. Φωνές και θόρυβοι. Για την αιώνια μνήμη. Εδώ μέσα τίποτα δεν φτάνει. Καμία αναδρομή, καμία αναγωγή, καμιά αναφορά, καμιά επαναφορά. Εμπιστοσύνη. Σώμα είμαι. Ό,τι δεν είσαι δεν θα γίνεις ποτέ φωνάζοντας, ποτέ δείχνοντας, ποτέ αποδεικνύοντας. Δεν ανατρέχω, δεν επιστρέφω, δεν παλινδρομώ. Τ’ αφήνω όλα στο σώμα.


Τώρα αρχίζω, όσο είμαι το σώμα μου, όχι περισσότερο. Εκεί που τελειώνει το σώμα μου τελειώνω κι εγώ. Εκεί θα τελειώσω. Στο τέλος του σώματός μου είναι το τέλος μου. Έχω κλειστεί εδώ και θα ζω όσο θα ζει το σώμα μου. Αυτός ο ελάχιστος χώρος. Τίποτα απ έξω. Ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο. Μέσα εδώ. Και όσο κρατήσει. Δεν θα κρατήσει πολύ. Όσο κρατήσει. Καμία άλλη υπόσχεση, καμιά άλλη παράταση, καμιά άλλη διάσταση. Έξω φωνές και θόρυβοι. Περνώντας σιγά σιγά στον ψίθυρο του σώματος. Εδώ. Αυτό είναι. Έξω είναι πολλά. Μέσα είναι όλα. Το πανδαιμόνιο του σώματος.


Τώρα αρχίζω. Δεν θα κρατήσει πολύ. Αρκούμαι. Αυτός ο ελάχιστος χώρος. Σωμάτινη μνήμη, όλη μου έχει δοθεί.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...