expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

10.2.12

Το πρόσωπο και το τοπίο (μέρος πρώτο).

H Ester, στη Σιωπή (1963).


Σε ένα κοντινό πλάνο το πρόσωπο της ξαπλωμένης στο κρεβάτι πρωταγωνίστριας (που πάσχει από μια ασθένεια των πνευμόνων η οποία της προκαλει κρίσεις ασφυξίας), εμφανίζεται σχεδόν αναποδογυρισμένο και έχει αποκτήσει τρομακτική όψη. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου της, οι καμπύλες και οι επιφάνειές του, έχουν υποστεί μια οπτική μεταμόρφωση της σύνθεσής τους. Ο έντονος φωτισμός υψηλού κοντράστ τονίζει το λάξεμα των πλευρών του προσώπου, τις κοιλώσεις στις περιοχές των ματιών, τη λείανση της επιφάνειας στα μάγουλα, το κάνει να μοιάζει με τις κορυφές και τις κοιλάδες, τις κορυφογραμμές και τις βαθιές γραμμές ορεινών όγκων. Η  ασυνήθιστη κλίση του κεφαλιού και η υψηλή ταχύτητα μεταβολής των φωτοσκιάσεων που διατρέχουν την επιφάνειά του, αλλοιώνει καθοριστικά την υφή και την ανθρώπινη όψη του προσώπου μεταμορφώνοντάς το σε τοπίο, το οποίο εμφανίζει ίχνη της υπαρξιακής αγωνίας του θανάτου.

Ένας επαναλαμβανόμενος διαπεραστικός ήχος (που προέρχεται από τις σειρήνες της πόλης, η οποία βρίσκεται σε επιφυλακή πολέμου) η πηγή του οποίου πάντως δε μας αποκαλύπτεται, σκεπάζει σαν επιθανάτια κραυγή τις λέξεις που ψελλίζει η ηρωίδα (τις οποίες ακούμε με πολύ μεγάλη δυσκολία). Αυτή η αδυναμία να συνδέσουμε τον ήχο με την οπτική εικόνα της πηγής του, καθιστά την παρουσία του (του ήχου) υπέρμετρα ανησυχητική. Έτσι, ο ήχος διαπερνά την εικόνα και ενισχύει την αίσθηση αγωνίας της σκηνής.  


Το πρόσωπο μεταμορφώνεται σε τοπίο της ερήμωσης και της αγωνίας του θανάτου. Ο θάνατος εμφανίζει το δικό του πρόσωπο.

*Ο χώρος και ο τόπος δεν είναι έννοιες συνώνυμες. Η σκηνή που παρακολουθούμε λαμβάνει χώρα στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου. Ο χώρος μπορεί να εντοπιστεί γεωγραφικά. Όμως εδώ δεν έχουμε απλώς μια καταγραφή του γεωγραφικού χώρου μέσα από την κάμερα. Εντός του χώρου αυτού συντελείται μια μεταμόρφωση και δημιουργείται κινηματογραφικά ένας τόπος που δεν ορίζεται από τις συντεταγμένες του χώρου. Ο χώρος καταγράφεται. Ο τόπος δημιουργείται.

Στο επόμενο: ένα πάραδειγμα αντίστροφης περίπτωσης: Το τοπίο αποκτά πρόσωπο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...