expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

25.3.12

Η σπογκώδης ύλη: το πρόσωπο και το σκότος.

Στη Σιωπή (1963) (βλ. σχετική ανάρτηση) οι δύο αδελφές -Εστερ και Άννα- μετά τη σιωπή του Θεού βιώνουν τώρα τον κλονισμό της γλώσσας  και την απώλεια της επικοινωνίας. H γλώσσα έχει χάσει την ουσιαστική της ικανότητα να δημιουργεί έναν τόπο συνάντησης και σχέσης μεταξύ τους. Αυτή η απόσυρση από τον χώρο της γλώσσας βρίσκει την αντίστοιχη οπτική της έκφραση στην κίνηση κατάδυσης των προσώπων στο σκοτάδι.


Τα πρόσωπα εμφανίζονται μέσα σε χώρους σκοτεινούς, όπου οι σκιές τους έχουν ελαχιστοποιηθεί ή εξαληφθεί εντελώς. Η σκιά όμως, είναι το σημάδι της υλικής (δηλαδή συμπαγούς και αδιαφανούς) αντίστασης των σωμάτων απέναντι στο φως. Κάθε σώμα, πρόσωπο ή πράγμα που φωτίζεται φέρει τη σκιά του και την απλώνει στο χώρο. Καθώς λοιπόν τα δύο πρόσωπα έχουν απωλέσει τη σκιά τους, χάνουν μαζί της και ένα μέρος της ρεαλιστικής τους όψης και της υλικής τους υπόστασης. Το βαθύ σκοτάδι στο οποίο είναι πνιγμένος ο χώρος γύρω από τα πρόσωπα, δεν μας επιτρέπει να εντοπίσουμε κανένα αντικείμενο εντός του. Το γεγονός που παρακολουθούμε δεν έχει διατηρήσει κανένα σημάδι χωροχρονικού προσδιορισμού. Ειμαστε στον κόσμο της συνάντησης προσώπου και σκότους.

Το (ελάχιστο) φως μόλις που μας επιτρέπει να διακρίνουμε τα πρόσωπα και η (αδιαπέραστη) σκιά σβήνει τα περιγράμματά τους καθιστώντας κυριολεκτικά ορατό μέσα στις εικόνες τον κίνδυνο που διατρέχουν τα πρόσωπα να βυθιστούν και να χαθούν οριστικά μέσα στο σκοτάδι. Το φως και η σκιά δεν πέφτουν πλέον πάνω στα πρόσωπα, αλλά τα συνιστούν.

Εαν τα πρόσωπα έχουν χάσει τη σκιά τους και μαζί της ένα σημάδι της υλικής τους ύπαρξης, αυτό δεν σημαίνει ότι έχουμε να κάνουμε με  άυλα πρόσωπα. Όμως η ύλη τους έχει αλλάξει, η σύστασή της έχει μεταποιηθεί, έχει γίνει σπογκώδης, και με κάθε της πόρο απορροφά στο έπακρο το ελάχιστο φως, χωρίς να αντανακλά τίποτα πίσω στο περιβάλλον. Κατα μία έννοια λοιπόν, το φως συγκρατείται μέσα στα πρόσωπα, μοιάζει να έρχεται μέσα από τα πρόσωπα, μαρτυρώντας ακόμα την βαθύτερη και  άσβεστη επιθυμία τους να δραπετεύσουν από το σκοτάδι και τη σιωπή.

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...