expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

10.3.12

H "διττή παρουσία" στο θέατρο και το σινεμά.


    Λέμε συχνά πως η τέχνη είναι μια αναπαράσταση της πραγματικότητας, μέσα από διαφορετικό πρίσμα κάθε φορά. Ο ηθοποιός του θεάτρου, για παράδειγμα, αναπαριστά με τον δικό του τρόπο έναν ρόλο. Αλλά νομίζω ότι μπορούμε να μιλήσουμε πιο προχωρημένα ίσως, λέγοντας πως ο ηθοποιός του θεάτρου μπορεί να κάνει κάτι πιο ριζικό. Μπορεί να εισέρχεται κυριολεκτικά σε ένα άλλο ψυχισμό χωρίς να τον έχει μπροστά του. Που σημαίνει ότι με κάποιους μηχανισμούς που είναι οι αισθητικοί μηχανισμοί εισέρχεται σε μια άλλη παρουσία και γι αυτό τρέπεται και το σώμα του διαφορετικά. Γι αυτό βιώνει τον ρόλο του.

   Αλλά η βίωση ενός ρόλου δε σημαίνει αφαίρεση της προσωπικότητας του ηθοποιού. Σημαίνει συνάντηση της προσωπικότητάς του με μια άλλη προσωπικότητα μη εξωτερικά παρούσα, αλλά εσωτερικά παρούσα. Δεν έχουμε κατάργηση του ατόμου του ηθοποιού, αλλά εισχώρηση του ηθοποιού σε μια άλλη προσωπικότητα και συνάντηση με την προσωπικότητα αυτή.

      Επομένως η παρουσία του ηθοποιού, όπως μας δίνεται πάνω στη θεατρική σκηνή είναι μια διττή παρουσία. Είναι η παρουσία, ας πούμε, του Kenneth Branagh και του ατόμου που μορφοποιείται από την παρουσία του Kenneth Branagh (του Οθέλλου, για πάραδειγμα)). Αυτό είναι, κατά μία έννοια, το παράδοξο του ηθοποιού.
           
       Τούτο συμβαίνει πιο περίπλοκα και, κατά τη γνώμη μου, με μεγαλύτερη εμβέλεια στο σινεμά. Γιατί εκεί υπάρχει και η εντελώς άμεση αποτύπωση του υποκειμενικού βλέμματος μέσα από τον φακό. O φακός είναι μια εξωτερίκευση του ψυχικού βλέμματος. Ο κινηματογραφικός φακός έχει τη δυνατότητα να εμφανίζει τα πράγματα με τον τρόπο που εμφανίζονται στο ανθρώπινο μάτι κυριολεκτικά. Όχι τα πράγματα απλώς, αλλά και  την κίνησή τους (κινηματογράφος) πιο συγκεκριμένα. Επομένως να εμφανίσει την κίνηση με τον τρόπο που εμφανίζεται στο εσωτερικό ανθρώπινο μάτι. Το μάτι της φαντασίας. Το σινεμά μπορεί να μας δώσει έναν τρόπο επικοινωνίας εμφανισιακής, άμεσα, με τον ψυχισμό του δημιουργού. Να μας φέρει μέσα στον ψυχισμό του. Οι διάφορες μορφές τέχνης κατ’ ουσία κάνουν αυτό το πράγμα, δηλαδή αναζητούν (και επιτυγχάνουν κάθε φορά με διαφορετικό τρόπο, είτε με ήχους, είτε με χρώματα, είτε με κινήσεις κλπ) να εμφανίσουν εξωτερικά τον ψυχισμό του δημιουργού.

      Νομίζω ότι η τέχνη είναι πολύ συνθετότερο πράγμα και όχι μόνο αναπαράσταση. Είναι κάτι πολύ ριζικότερο από την αναπαράσταση. Την διασπά και μπαίνει μέσα στη ίδια τη μορφή του πράγματος. Αλλιώς είναι κάτι φτιαχτό και απόμακρο, ένα όμορφο ψέμα στην καλύτερη περίπτωση. 

Η τέχνη είναι είσοδος σε μια διττή παρουσία.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...