expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

27.4.12

N.Y., N.Y. (1957) - Francis Thompson.


O Francis Thompson (ήταν ζωγράφος και καθηγητής τέχνης προτού ασχοληθεί με τον κινηματογράφο) δημιουργεί, το 1957, ένα κινηματογραφικό κόσμημα μικρού μήκους (διάρκειας 15 λεπτών), με τίτλο: “Ν.Υ., Ν.Υ. a day in New York”.(η ταινια σε δύο μέρη εδώ: 1ο μέρος, 2ο μέρος).


Ο Thompson κινηματογραφεί στιγμές και λεπτομέρειες της ζωής της Νέας Υόρκης –αντικείμενα, κτήρια, κίνηση στους δρόμους, χρώματα, μοτίβα, - χρησιμοποιώντας ειδικούς παραμορφωτικούς φακούς και φίλτρα, σφαιρικά και παραβολικά κάτοπτρα που άλλοτε τεντώνουν, άλλοτε κυρτώνουν ή διπλώνουν τις μορφές, καθώς και αναμορφικούς καθρέφτες και πρίσματα που τεμαχίζουν τις εικόνες, στρέφουν προς τα μέσα ή προς τα έξω τα περιγράμματα και πολλαπλασιάζουν τα είδωλα δημιουργώντας ένα καλειδοσκοπικό σύμπαν. 


Στις εικόνες της ταινίας αναγνωρίζουμε σπίτια, ανθρώπους, βιτρίνες καταστημάτων, προσόψεις κτηρίων, ταξί, (και πολλά άλλα) όμως όλα αυτά δεν χρησιμοποιούνται με την καθημερινή αναπαραστατική τους σημασία. Αντιθέτως γίνονται οι πρώτες ύλες μιας ιδιότυπης προσωπογραφίας της Νέας Υόρκης, γεωμετρικά και χρωματικά στοιχεία ενός μοναδικού συνδυασμού φουτουριστικών και κυβιστικών ιδεών.


Marcel Duchamp - Γυμνή γυναίκα κατεβαίνει τις σκάλες
Ο Thompson  απεικονίζει φουτουριστικά την κίνηση μέσα από τον οπτικό κατακερματισμό της, ενώ ταυτόχρονα συνθέτει και εκθέτει διαφορετικές όψεις των ίδιων αντικειμένων, φέρνοντας έτσι στο ίδιο επίπεδο όλες της πλευρές τους, στα πρότυπα του κυβισμού. Τα έντονα χρώματα με τη σειρά τους αποκτούν τη δική τους αυτονομία, καθώς όλες αυτές οι παραμορφώσεις της πραγματικότητας και οι τομές που διακόπτουν την ομαλή ροή των επιφανειών δε μας επιτρέπουν να τα συνδέσουμε (τα χρώματα) με συγκεκριμένα αντικείμενα. Η θραυσματική μουσική του Gene Forrell, που διακόπτεται βίαια από καθημερινούς ήχους του αστικού περιβάλλοντος (ένα κομπρεσέρ, μια κόρνα, ένα τηλέφωνο που χτυπάει), συμπληρώνει απόλυτα το μοναδικό αυτό κινηματογραφικό εγχείρημα του Thompson.


Το N.Y., N.Y. είναι ένα φουτουριστικό και κυβιστικό οπτικό-ακουστικό μπαλέτο χρωμάτων, κινήσεων, ήχων και μεταμορφώσεων.  Ζωντανό και λαμπερό όπως η Νέα Υόρκη της δεκαετίας του 60’ και μοναδικό ως προς τον τρόπο που το οραματίστηκε και το συνέλαβε ο Francis Thompson.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...