expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

6.5.12

Οι 2 βηματισμοί στο σινεμά του M. Antonioni.



Συχνά αναζητούμε την ενότητα του έργου του Antonioni σε κάποια παγιωμένα θέματα που τον απασχολούν συνεχώς, όπως τη μοναξιά και την έλλειψη επικοινωνίας ως χαρακτηριστικά της εξαθλίωσης του σύγχρονου τρόπου ζωής.

Ωστόσο, σύμφωνα με τον Antonioni, πορευόμαστε με δύο διαφορετικούς βηματισμούς, έναν για το σώμα και έναν για τον εγκέφαλο. Η γνώση μας δεν διστάζει να ανανεωθεί, να αντιμετωπίσει μεγάλες μεταβολές, ενώ η ηθική μας και οι αισθηματικές μας εντυπώσεις  παραμένουν δέσμιες ξεπερασμένων αξιών και μύθων, στους οποίους δεν πιστεύει κανένας και προκειμένου να απελευθερωθούμε καταφεύγουμε σε φτηνά τεχνάσματα.

Έτσι, ο Antonioni δεν ασκεί κριτική στον νεότερο κόσμο, στις δυνατότητες του οποίου μοιάζει να πιστεύει βαθιά, αλλά στη συνύπαρξη μέσα στον κόσμο ενός νεότερου εγκεφάλου και ενός κουρασμένου, καταπονημένου και νευρωτικού σώματος. Έτσι το έργο του περνάει από έναν δυισμό: έναν κινηματογράφο των σωμάτων (αντίστοιχο σε πολλά σημεία με εκείνον του Κασσαβέτη, εδώ) -όπου βάζει όλο το βάρος του παρελθόντος μέσα στο σώμα, όλη την κόπωση του κόσμου-, και έναν κινηματογράφο του εγκεφάλου, ο οποίος αποκαλύπτει τη δημιουργικότητα του κόσμου, τα χρώματα και τις δυνάμεις του.

Κόκκινη έρημος - 1964
Στην Κόκκινη Έρημο και στο Zabriskie Point ο Antonioni δείχνει ότι είναι σπουδαίος κολορίστας, ακριβώς επειδή πιστεύει στη ζωντάνια και τη δημιουργικότητα των χρωμάτων του κόσμου, στη δυνατότητα του ανθρώπου να ανανεώσει όλη του τη γνώση. Δεν προσπαθεί να αποδείξει την α-δυνατότητα επικοινωνίας στον κόσμο. Απλώς ο κόσμος έχει ζωγραφιστεί με υπέροχα χρώματα, αλλά τα σώματα που τον κατοικούν παραμένουν άνοστα και άχρωμα. Ο κόσμος περιμένει τους κατοίκους του που είναι ακόμα χαμένοι στην κόπωση και τη νεύρωση. Αλλά αυτός είναι ένας λόγος παραπάνω για να δοθεί περισσότερη προσοχή στα σώματα, να διερευνηθούν οπτικά οι καταπονήσεις τους και οι αναδιπλώσεις τους, να αναδειχθούν οι κρυφές αποχρώσεις τους.  

Η ενότητα του έργου του Antonioni έγκειται στην αναμέτρηση ανάμεσα στο αναιμικό σώμα με την κούραση και το παρελθόν του, και τον εγκέφαλό – χρώμα με όλες τις μελλοντικές του δυναμικές τάσεις. Και τα δύο μαζί συνθέτουν έναν κόσμο, τον δικό μας, με τις προσδοκίες και την απόγνωσή του. Ο εγκέφαλος κυβερνά το σώμα που δεν είναι παρά μόνο μια απόφυσή του, αλλά και το σώμα κυβερνά τον εγκέφαλο που δεν είναι παρά ένα μέρος του.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...