expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

6.6.12

Rosebud και Madeleine: Ο χαμένος χρόνος.



«O Κέην μόλις πέθανε, ο Κέην είναι νεκρός». Η επικαιρότητα αυτού του γεγονότος που μας δίνεται στην εναρκτήρια σκηνή της ταινίας «Πολίτης Κέην» συνιστά ένα είδος σταθερού σημείου, δεδομένου εξ αρχής. Στην υπόλοιπη ταινία ο Welles αναπτύσσει σταδιακά διάφορες φάσεις του παρελθόντος του Κέην. Κάθε μάρτυρας καταβάλλει την προσωπική του προσπάθεια να ανακαλέσει ένα στρώμα του παρελθόντος. Αλλά όλες οι προσπάθειες επιστρέφουν και συμπίπτουν πάντα στο ενεργό παρόν, στον θάνατο του Κέην. Ακριβώς ως προς αυτόν τον θάνατο συνυπάρχουν όλα τα στρώματα του παρελθόντος: η παιδική ηλικία, η νιότη, ο ενήλικος και ο γέρος.

Τα διάφορα στρώματα του χρόνου θα ανακληθούν και θα ενσαρκώσουν τις όψεις τους με κέντρο το ίδιο πάντα ερώτημα: μήπως κρύβεται εδώ η ανάμνηση και το μυστικό του Rosebud; Παρόλα αυτά το Rosebud δεν θα ανιχνευθεί σε καμιά από τις εξερευνημένες περιοχές, παρότι βρίσκεται όντως σε μία από αυτές, στην περιοχή της παιδικής ηλικίας, αλλά τόσο βαθειά που την προσπερνάμε. 

Όταν το Rosebud εμφανίζεται λίγο πριν το τέλος της ταινίας μέσα σε μια και μόνο εικόνα –εκείνη του ελκήθρου που καίγεται στη φωτιά- αυτή η εμφάνιση γίνεται κυριολεκτικά για κανέναν. Το Rosebud θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε, αλλά εφόσον είναι κάτι συγκεκριμένο (ένα ξύλινο, παιδικό έλκηθρο) εμφανίζεται καιόμενο σε μια εικόνα που καίγεται από μόνη της, αφού δεν έχει καμιά χρησιμότητα, δεν ενδιαφέρει κανέναν. Με τον τρόπο αυτό ενσπείρει μια υποψία για όλα τα στρώματα του παρελθόντος που περιγράφηκαν από τον έναν ή τον άλλο ήρωα: ίσως οι εικόνες τις οποίες έφεραν στο φως μέσα από τις αναμνήσεις τους να είναι και εκείνες εξίσου μάταιες, αφού δεν υπάρχει πλέον κανένα ζωντανό παρόν για να τις υποδεχτεί. Ο Κέην έχει πεθάνει μόνος, βιώνοντας το κενό όλης του της ζωής, τη στειρότητα όλων των στρωμάτων. 

Όπως ο Μαρσέλ Προύστ (στο Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο) ξεκινώντας από τη γεύση, τη μυρωδιά και το σχήμα της δικής του παιδικής Madeleine (γαλλικό παραδοσιακό κέικ σε σχήμα μικρού κοχυλιού) ξεκινά μια λαβυρινθώδη και περίτεχνη περιγραφή διαφορετικών επεισοδίων της ζωής του και των ηρώων του, έτσι και το Rosebud του Welles γίνεται η αφορμή για να παρασυρθούμε στους κυματισμούς που άφησε πίσω της η ζωή του πρωταγωνιστή. Καμία ζωή δεν μπορεί να εξαντληθεί σε περιγραφές περασμένων επεισοδίων, όσο και αν βαθαίνει η στρωματογραφία του παρελθόντος. Οι αναμνήσεις πέφτουν στο κενό, καθώς το παρόν έχει ξεγλιστρήσει και τρέχει αλλού, ο χρόνος έχει χάσει τους αρμούς του. Η ανάκληση του παρελθόντος είναι ανώφελη. Δεν υπάρχει χαμένος χρόνος.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...