expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

25.7.12

Trolosa (2001) – Liv Ullmann.


Ένας σκηνοθέτης σε προχωρημένη ηλικία, ονόματι Bergman, φέρνει στον νου του τον κεντρικό χαρακτήρα της ταινίας, την Marianne. Ζώντας απομονωμένος στο καταφύγιό του, στο νησί Faro στη Βαλτική θάλασσα, επιχειρεί μέσα από μια σειρά συνεντεύξεων μαζί της να συνθέσει την ιστορία της ζωής της. Η Marianne είναι παντρεμένη με τον μουσικό και διευθυντή ορχήστρας Marcus και έχουν μια μικρή κόρη, την Isabelle. Η Marianne θα ερωτευτεί με τον καλύτερο φίλο της οικογένειας, τον David, θα περάσει μαζί του ένα σύντομο ερωτικό ειδύλλιο στο Παρίσι, αλλά όταν θα επιστρέψουν στις «κανονικές» ζωές του θα πρέπει να πληρώσουν το τίμημα.

Μια ταινία φόρος τιμής στον σπουδαίο Σουηδό σκηνοθέτη Ingmar Bergman, σκηνοθετημένη από την  Liv Ullmann, επί χρόνια πρωταγωνίστριά του και μια εκ των 5 συντρόφων του στη ζωή.

O Bergman βρίσκεται παντού απ’ άκρη σε άκρη στην ταινία. Το σενάριο είναι δικό του, ενώ η ταινία βρίθει από αναφορές σε προηγούμενα έργα του. Ο σκηνοθέτης που προσπαθεί να ανασυνθέσει τη ζωή του μέσα από τις αναμνήσεις της Marianne παραπέμπει στον πρωταγωνιστή στις «Άγριες Φράουλες», το χρώμα στις σκηνές του ξενοδοχείου θυμίζει το «Κραυγές και ψίθυροι», το θέμα της απιστίας αλλά και οι χαρακτήρες αναβιώνουν τις «σκηνές από έναν Γάμο».

Η Ullmann επιδεικνύει τις σκηνοθετικές της ικανότητες, συνθέτοντας την πλοκή και την εξέλιξη των χαρακτήρων (οι δυόμιση ώρες της ταινίας δεν κουράζουν παραδόξως) χρησιμοποιώντας κεντρικά και καθοριστικά τα κοντινά πλάνα στα πρόσωπα των ηθοποιών και επιχειρώντας να αναδείξει τις συναισθηματικές περιδινήσεις της κεντρικής ηρωίδας της μέσα από τη χρήση του φωτός και τις αντιθέσεις ανάμεσα στους μεγάλους μονολόγους και τις σύντομες, αλλά τόσο καθοριστικές σιωπές.

Αναμφίβολα το ύφος της έχει διαμορφωθεί από τον κινηματογραφικό της δάσκαλο, τον Bergman. Πάντως παρά το ότι η Ullmann αποφεύγει τις σκηνοθετικές ακρότητες και τους πειραματισμούς (δίνοντας μια καθόλα στέρεα και ακαδημαϊκή σκηνοθεσία) χτίζει αριστουργηματικά την ένταση και την κορύφωση κάποιων σκηνών, χωρίς να αφήνει τους μονολόγους και τους μακροσκελείς διαλόγους να «πνίξουν» την ταινία.

Η ανατροπή που αποκαλύπτεται στο τέλος της πλοκής είναι συγκλονιστική, ενώ τα εμβόλιμα πλάνα που δείχνουν τον Βergman να περπατά στην αμμουδιά, ξεκινούν από ένα ηλιόλουστο τοπίο στην αρχή της ταινίας, και καταλήγουν σε ένα μουντό, συννεφιασμένο τοπίο στο τελευταίο πλάνο της.

Η απιστία (Faithless Trolosa) είναι την ίδια στιγμή τόσο ανθρώπινη μα και τόσο φαρμακερή, τόσο δύσκολο να την χωνέψει κανείς.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...