expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

29.8.12

Gestus και το σινεμά των σωμάτων του John Cassavetes.



Faces - 1968
Σημασία δεν έχει τόσο η διαφορά των πόλων όσο η μετάβαση από τον ένα στον άλλο, η ανεπαίσθητη μετάβαση των συμπεριφορών ή των στάσεων στο «gestus». Την έννοια αυτή την επινόηση ο Μπρέχτ καθιστώντας το gestus την ουσία του θεάτρου του. Gestus αποκαλούμε το δεσμό ή το δέσιμο των συμπεριφορών μεταξύ τους, τον συντονισμό τους, ο οποίος όμως δεν εξαρτάται από μια προγενέστερη ιστορία, από μια προϋπάρχουσα πλοκή ή δράση. Το Gestus είναι η ανάπτυξη των ίδιων των συμπεριφορών και γι αυτό ο Μπρέχτ προχωρά σε μια άμεση θεατρικοποίηση των σωμάτων των ηθοποιών του, συχνά πολύ διακριτική αφού πραγματοποιείται ανεξάρτητα από κάθε ρόλο.

Όταν ο Κασσαβέτης έλεγε ότι δεν πρέπει οι κινηματογραφικοί χαρακτήρες να προέρχονται από την ιστορία ή την πλοκή, αλλά πρέπει η ιστορία να εκκρίνεται από τους χαρακτήρες, συνοψίζει κατ’ αντιστοιχία την επιδίωξη του Μπρέχτ στο θέατρο: το αίτημα για έναν κινηματογράφο των σωμάτων. Οι ήρωες περιορίζονται στις ιδιαίτερες σωματικές συμπεριφορές τους και από αυτές πρέπει να προκύψει το gestus δηλαδή ένα θέαμα, μια θεατρικοποίηση ή μια δραματοποίηση που θα ισοδυναμεί με οποιαδήποτε πλοκή. 


Η ταινία Faces (1968) είναι κατασκευασμένη πάνω στις συμπεριφορές των σωμάτων που παρουσιάζονται ως πρόσωπα και τα οποία φτάνουν μέχρι το σημείο να εκφράζουν την αναμονή, την κόπωση, τον ίλιγγο, την κατάθλιψη. Στην ταινία Shadows (1959) ο Κασσαβέτης αναδεικνύει αυτό το κοινωνικό gestus με αφετηρία τις συμπεριφορές Μαύρων και Λευκών και υφαίνει έτσι την ιστορία του και την πλοκή του. Οι ήρωές του συγκροτούνται λέξη – λέξη, χειρονομία με χειρονομία, στην πορεία της ταινίας, κατασκευάζουν τον εαυτό τους, η πορεία της ταινίας τούς επιτρέπει μια νέα ανάπτυξη της συμπεριφοράς τους, η διάρκειά τους συμπίπτει με τη διάρκεια της ταινίας.

Ο Κασσαβέτης διατηρεί από τον χώρο μόνο ό,τι έχει σχέση με τα σώματα, πλάθοντας έτσι ένα σινεμά σωμάτων, εντάσεων, χειρονομιών.

Θα επανέλθουμε..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...