expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

14.8.12

O σπόρος και το περιβάλλον στον "Καθρέφτη", του A. Tarkovsky.



Ο σπόρος είναι μια δυνητική μορφή που δεν έχει ακόμα αναπτυχθεί. Για να αποκρυσταλλωθεί και να αποκτήσει, ενεργά πλέον, τη μορφή του θα πρέπει να βρεθεί σε ένα φιλόξενο περιβάλλον. Το περιβάλλον με τη σειρά του είναι κάτι ήδη πραγματωμένο, αλλά θα πρέπει να διαθέτει μια δυνατότητα που θα επιτρέπει στον σπόρο να παίξει τον ρόλο της μορφής που ενεργοποιείται εντός του. Δεν ξέρουμε εκ των προτέρων αν ο δυνητικός ακόμα σπόρος θα πραγματωθεί, γιατί δεν ξέρουμε εκ των προτέρων αν το ενεργοποιημένο ήδη περιβάλλον διαθέτει την αντίστοιχη δυνητικότητα.

Καθρέφτης - 1975
Ο Καθρέφτης (1975) του Ταρκόφσκι αποτελεί μια εικόνα αυτού του σχήματος: είναι ένας περιστρεφόμενος κρύσταλλος με δύο πλευρές –αν τον συσχετίσουμε με τον αόρατο ενήλικο πρωταγωνιστή (τη μητέρα του, τη γυναίκα του) - ,  ή με τέσσερεις πλευρές αν τον συσχετίσουμε με τα δύο αόρατα ζευγάρια (τη μητέρα του και το παιδί που ο ίδιος υπήρξε κάποτε, τη γυναίκα του και το παιδί του που εκείνος έχει τώρα). Αυτός ο κρύσταλλος περιστρέφεται σαν κεφαλή ανίχνευσης και διερευνά το αδιαφανές περιβάλλον γύρω του ψάχνοντας να βρει: Τι είναι η Ρωσία;

Ο σπόρος φαίνεται να παγώνει μέσα στις μουσκεμένες, ξεπλυμένες, αποπνικτικά ημιδιαφανείς εικόνες του περιβάλλοντος της ταινίας,  με πλευρές άλλοτε γαλάζιες, άλλοτε καφετιές, ενώ το πράσινο χρώμα του περιβάλλοντος μοιάζει να μην μπορεί να ξεπεράσει την ανενεργή κατάσταση στην οποία έχει περιπέσει και στο εσωτερικό της οποίας φυλά το μυστικό του σπόρο.


Στο Στάλκερ (1979) το περιβάλλον διατηρεί την όψη μιας ακαθόριστης ζώνης που αρρωσταίνει τον σπόρο ο οποίος δεν προφταίνει να ωριμάσει. Ο μαλακός πλανήτης του Σολάρις (1972) ίσως δίνει μια κάποια λύση συμφιλίωσης ανάμεσα στον ωκεανό και τη σκέψη, το περιβάλλον και το σπόρο. Το στοιχείο του ξεπλυμένου και το νερωμένου, το υγρό στοιχείο και οι βροχές που δίνουν ονειρικό ρυθμό σε όλες τις ταινίες του Ταρκόφσκι οδηγούν στην -κινηματογραφικά αποκαλυπτική- συμφιλίωση του περιβάλλοντος με τον σπόρο, της ύλης και του πνεύματος, στην τελευταία σκηνή της Νοσταλγίας  όσο και στη πνευματική διαθήκη του Ταρκόφσκι –τη Θυσία- εκεί όπου το μικρό παιδί ποτίζει και φροντίζει τον σπόρο που, επιτέλους, φύτρωσε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...