expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

1.10.12

O εσωτερικός κόσμος και ο κινηματογράφος.


*Στις αναρτήσεις αυτές επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε. 


Υπάρχει μία θεωρία της κίνησης και των εικόνων στο βιβλίο Ύλη και Μνήμη, του Γάλλου φιλοσόφου Henry Bergson, και αφορά στη σχέση του σώματος με τα άλλα σώματα, κυρίως όταν το σώμα επιλέγει να δράσει προς μια ορισμένη κατεύθυνση, βλέποντας το σώμα ή τα σώματα για τα οποία ενδιαφέρεται δημιουργώντας μια προϋπόθεση πράξης. Αυτή η κίνηση του σώματός μου προς κάτι  (ένα άλλο σώμα, αντικείμενο κλπ) ενεργοποιεί μια από τις δυνατές σχέσεις και αφήνει ανοικτή – σε δυνητική κατάσταση- τη σχέση μου με τις υπόλοιπες επιλογές. Αυτό το σκέλος την θεωρίας, δηλαδή η εξωτερική υλοποίηση μιας κίνησης του σώματος προς κάτι άλλο, αυτή η πράξη-δράση-σχέση, παραπέμπει στον κινηματογράφο ως κίνηση του βλέμματος μέσα στην ύλη (link).

Όταν το σώμα επιλέγει να δράσει προς την κατεύθυνση κάποιων σωμάτων-αντικειμένων αξιοποιεί εξωτερικά αυτή την επιλογή και αφήνει σε δυνητικότητα τις άλλες. Μπορεί να υπάρξουν περιπτώσεις κατά τις οποίες τόσο αυτή η δυνητικότητα όσο και τάση του σώματος να υλοποιήσει αυτή την επιλογή του, αυτή τη δράση, μπορεί για κάποιους λόγους να αναστείλει της ανάπτυξή της προς τα έξω. Όχι να αυτοκαταργηθεί, αλλά να μην ολοκληρωθεί εξωτερικά και να αρχίσει μια κατεύθυνση διαφορετική, μια προοπτική εσωτερίκευσης.

Συμβαίνει από την μια πλευρά να μην καταργείται αυτή η τάση, από την άλλη όμως η δυναμική της και ό,τι περιλαμβάνει από πλευράς σχέσεων με το σώμα μου, αντί να ακολουθήσει πορεία προς τα έξω, να εμφανιστούν μέσα στο βλέμμα κατά μια αινιγματική κατάσταση και να αρχίσουν να περνούν στον εσωτερικό κόσμο. Αυτό που θα είχε θέση στην εξωτερική ζωή, αποκτά μια άλλη τροπή και τρέπεται στην εσωτερική ζωή. Όλο αυτό το πλέγμα των σχέσεων του σώματός μου με τον χώρο γύρω μου, με τον χρόνο, την διάρκεια της κίνησής μου προς κάτι, τον τρόπο της κίνησης, αναπτύσσεται εσωτερικά, στην εσωτερικότητα της σχέσης του σώματος με το βλέμμα.

Υπάρχει σε όλους μας μια δυναμική ζωής και κίνησης και αυτές αρχίζουν και διοχετεύονται προς τα μέσα, με τρόπο ώστε να ενισχύεται αντίστοιχα η εσωτερική μας ζωή. Και μάλιστα κατά έναν τρόπο που είναι –κατά μια έννοια- αινιγματικός και υπερ-ρεαλιστικός γιατί δεν ανταποκρίνεται σε κάποια εμφανή εξωτερική χρηστική ανάγκη.

 Τότε η ζωή -με τις μορφές της, τον χώρο, τον χρόνο, τις κινήσεις, τα χρώματα, τα σχήματα, τις εντάσεις, τα νοήματα- ενσωματώνεται στις εσωτερικές μου εντάσεις. Δεν καταργείται, αλλά ενστερνίζεται βαθμιαία τους ρυθμούς μου, του σώματός μου και της φαντασίας μου, τα χρώματα, τα σχήματα, τις κυμάνσεις, την υποκειμενικότητά μου και τις σχέσεις μου με τον εξωτερικό κόσμο.

Αυτός ο κόσμος, ο εσωτερικό κόσμος, εν’ όσο εξελίσσεται ένας άνθρωπος στη ζωή, αρχίζει και επιδρά πάνω στη σχέση μας με τον εξωτερικό κόσμο. Και δημιουργείται μια δυναμική αόρατη εξωτερικά, αλλά θεατή εσωτερικά. Αυτή η εσωτερική πραγματικότητα δεν στερείται καθόλου κίνησης, έντασης, τόνων, οξύτητας, αισθησιασμού, αισθησιακότητας, νοημάτων, συγκινήσεων και ό,τι άλλο, αλλά είναι έσω, όχι εκεί έξω. Για να εμφανιστεί εξωτερικά χρειαζόμαστε το σινεμά.

 Ότι περιγράψαμε τόση ώρα έχει πρωτίστως φορέα του ένα βλέμμα και αυτό είναι πρωτίστως ένα κινηματογραφικό βλέμμα. Είναι η οπτική κίνησης του βλέμματος μέσα στη σκέψη, μια κίνηση πραγματική, ζωντανή, αλλά αόρατη εξωτερικά, κίνηση άλλων εντάσεων, άλλης χροιάς, άλλης έκτασης, άλλης εμβέλειας.


Ζούμε όλοι μας σε δύο κόσμους ταυτόχρονα. Τον εξωτερικό κόσμο μέσα στον οποίο το σώμα μας κινείται –κίνηση του βλέμματος μέσα στην ύλη- τον αντικειμενικό κόσμο που προϋπάρχει, και τον εσωτερικό κόσμο όπου επίσης υπάρχουν γεγονότα, επεισόδια, εντάσεις, κινήσεις, νοήματα, συναισθήματα κλπ. και φορέας όλων αυτών είναι το εσωτερικό βλέμμα –οπτική κίνηση μέσα στη σκέψη- το βλέμμα της σκέψης δηλαδή το βλέμμα της κινηματογραφικής φαντασίας ως φορέας της δικής μου (κάθε φορά) υποκειμενικότητας, των δικών μου τάσεων, συναισθημάτων, κινήσεων, επιθυμιών, δυνάμεων μεταμόρφωσης.  

Αυτό το κινηματογραφικό βλέμμα μαζί με το προς τα έξω κινηματογραφικό βλέμμα συναπαρτίζουν το κινηματογραφικό φαινόμενο. Ο κινηματογράφος είναι η μόνη τέχνη που μπορεί (link) να εμφανίσει οπτικά, μέσω τις κίνησης των μορφών, αυτή τη σχέση των δύο κόσμων.

2 σχόλια:

cinemarion είπε...

Πάρα πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση!:)

fidelio είπε...

Cinemarion..

Ευχαριστώ για το σχόλιο.

Ελπίζω να είναι πράγματι ενδιαφέρουσαη ανάρτηση και να δείχνει, με κάποιον τρόπο, πόσο κοντά στη φύση μας, στο τί είμαστε, και σε αυτό που μας ξεχωρίζει από τους άλλους <ωντανούς οργανισμόυς -δηλαδή τη δύναμη της φαντασίας- βρίσκεται το σινεμά.

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...