expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

11.10.12

Η θεατρικότητα στον κινηματογράφο: Sidney Lumet – "Twelve angry men"



Η ταινία «12 ένορκοι» (Twelve angry men) θα μπορούσε να είναι μία άψογη θεατρική παράσταση. Δώδεκα ήρωες σε μια αίθουσα, ο καθένας με τον δικά του ξεχωριστά χαρακτηριστικά, δώδεκα διαφορετικά κοινωνικά δείγματα ανθρώπων και του τρόπου που αντιμετωπίζουν την αξία της ζωής, τη δικαιοσύνη, το βάρος της απόφασης. Ο καθένας με τη δική του προσωπική ιστορία, την δική του προσέγγιση. Οι διάλογοι καλογραμμένοι και σφιχτοδεμένοι, η συνεχής ανταλλαγή επιχειρημάτων και οι ανατροπές κρατούν την προσοχή μας τεταμένη από την αρχή ως το τέλος, ενώ δε λείπουν και οι μικρές κωμικές στιγμές ανάμεσα στους ήρωες. Όλα τα απαραίτητα στοιχεία είναι εκεί: χαρακτήρες, πλοκή, διάλογοι, ένας μόνο χώρος όπου η ιστορία λαμβάνει χώρα.  


            Και όμως, ο Sidney Lumet είναι κινηματογραφικός και όχι θεατρικός σκηνοθέτης. Θα μπορούσε να στήσει την κάμερά του σε μια γωνία και να παρακολουθεί εξ αποστάσεως την συζήτηση, τις συγκρούσεις και τις ανατροπές, αφήνοντας τον διάλογο να κάνει τη δουλειά του. Αντ’ αυτού επιλέγει να στρέψει την κάμερά του στους χαρακτήρες του, να τους ακολουθήσει σε κάθε τους κίνηση μέσα στην αίθουσα, να συνθέσει αξέχαστα κοντινά πλάνα ανθρώπινων προσώπων από χαμηλή γωνία λήψης εμφανίζοντας κυριολεκτικά την αξία της ανθρώπινης ζωής, και το βάρος των επιλογών τους, να τα φωτίσει σχεδόν εξπρεσιονιστικά σε στιγμές κρίσιμων αποφάσεων. 


            Έτσι τα νοήματα, οι εντάσεις, οι αλλαγή της ατμόσφαιρας μέσα στην αίθουσα (όσο και του κλίματος έξω από αυτήν, εκεί όπου στη μέση περίπου της διαδικασίας κατά την οποία οι ένορκοι πρέπει να αποφασίσουν για την αθωότητα ή την ενοχή του κατηγορουμένου ξεσπά καταιγίδα, η οποία θα κοπάσει όταν πλέον οι ένορκοι θα έχουν πάρει την απόφαση και θα βγουν ξανά στον ήλιο) εμφανίζονται οπτικά μέσα από τις κινήσεις της κάμερας, την σύνθεση των κάδρων, τον φωτισμό και την –εκπληκτικής καθαρότητας σε κάποιες στιγμές- ασπρόμαυρη φωτογραφία. 


            Ο Lumet σκηνοθετεί μια ταινία που έχει όλα τα εφόδια για να παρουσιαστεί περισσότερο θεατρικά –όπως κάνει, για παράδειγμα, ο Roy Anderson στις δικές του ταινίες με τα άψογης αισθητικής, αλλά ακίνητα, μακρινά πλάνα του- χωρίς  μάλιστα η θεατρικότητα αυτή να  «στοιχήσει» τίποτα και σε κανέναν.  Εντούτοις μας δίνει ένα κινηματογραφικό διαμάντι κλασσικού κινηματογράφου που μιλά (κυριολεκτικά) σε εμάς όχι μόνο μέσα από τους (ακατάπαυστους) διαλόγους του, αλλά κι άλλο τόσο μέσα από τις οπτικές κινήσεις των μορφών του σινεμά. Απολαυστική σύλληψη  μιας αμιγώς κινηματογραφικής φαντασίας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...