expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

30.11.12

Ο άνθρωπος που δεν ήταν εκεί – (2001) , Joel Coen.



Το βιβλίο ιστορίας καταγράφουν τα γεγονότα αντικειμενικά (όσο αυτό είναι δυνατό), ως εξωτερικοί παρατηρητές.

Τα γεγονότα της εσωτερικής ζωής του καθενός δεν “καταγράφονται” πουθενά κατά τον ίδιο τρόπο, αν και οπωσδήποτε η σχέση των εσωτερικών μας γεγονότων με τον εξωτερικό κόσμο διαμορφώνει την ίδια την ιστορία. Ο κινηματογράφος είναι η τέχνη που μπορεί να εμφανίζει τις κινήσεις, τις εντάσεις, τα νοήματα και τις συγκινήσεις του εσωτερικού μας κόσμου εξωτερικά με τρόπο μοναδικά ιδιόμορφο (κάνοντας χρήση των τεχνικών μέσων του σινεμά).


Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η ταινία των αδερφών Coen. Ένας πρωταγωνιστής που δεν μιλάει σχεδόν καθόλου, παραμένει ανέκφραστος χωρίς ξεσπάσματα και έντονες εκφράσεις, με δύο λόγια περνάει μάλλον απαρατήρητος. Κανένα βιβλίο δεν θα γράψει ποτέ γι αυτόν.

Την ίδια στιγμή ο Ed Crane είναι ο κεντρικός ήρωας της ταινίας και ο μοναδικός αφηγητής της ιστορίας του. Όσο δεν λέει ποτέ ως χαρακτήρας, τα διηγείται σε εμάς ως έναν εσωτερικό μονόλογο. Παρουσιάζει ένα αδικαιολόγητο (για έναν απλό κουρέα σαν αυτόν) ενδιαφέρον για τη μουσική του Μπετόβεν. Καπνίζει διαρκώς τα τσιγάρα του, βλέπουμε τον καπνό να τυλίγει το πρόσωπό του σε αργά πλάνα και το ίδιο αργά τον ίδιο να παρακολουθεί τους περαστικούς να πηγαίνουν στη δουλειά τους ακολουθώντας την κανονική ροή του χρόνου και της εξωτερικής πραγματικότητας. 


Στη μόνη ίσως σκηνή όπου η δράση –η εξωτερικά εκφρασμένη ένταση του σώματος – είναι παρούσα είναι εκείνη, όπου ο Crane θα παλέψει και θα σκοτώσει τον εραστή της γυναίκας του. Αμέσως μετά όμως θα επιστρέψει σπίτι και θα καθίσει στο ίδιο ακριβώς σημείο όπου καθόταν πριν, στην άκρη του κρεβατιού, κοντά στα πόδια της γυναίκας του, και θα συνεχίσει την αφήγησή του από το σημείο που την είχε αφήσει. Με αυτό τον απλό, μα τόσο έκδηλο τρόπο θα δειχτεί ότι το γεγονός της εξωτερικής ζωής –και τι γεγονός! ένας φόνος- είναι περισσότερο μια παρένθεση στην εσωτερική ροή και την πραγματικότητα της αφήγησης.

Η ασπρόμαυρη φωτογραφία, ο αργός ρυθμός –που δεν αλλάζει ακόμα και σε σκηνές κορύφωσης- τα πλάνα όπου ο χρόνος των εσωτερικών γεγονότων επιβραδύνεται (slow motion) για να ταιριάξει στον ρυθμό και στην ατμόσφαιρα του Crane, η μουσική του Μπετόβεν (αποκλειστικά τα αργά μέρη από τις σονάτες του, adagio sestenuto, andante) εμφανίζουν μπροστά μας έναν κρυμμένο χώρο και έναν άλλο χρόνο, εκείνον της εσωτερικής ζωής του πρωταγωνιστή, εκείνον που καμιά ιστορία δεν θα καταγράψει ποτέ και κανείς ερευνητής δεν είναι ικανός να βρει εκεί έξω.

Ο Crane είναι ο άνθρωπος που δεν ήταν εκεί ακόμα και στον ίδιο του τον θάνατο στην ηλεκτρική καρέκλα, στην τελευταία σκηνή, που παρουσιάζεται λουσμένη σε ένα άπλετο και εντελώς αδικαιολόγητο λευκό φως, χωρίς ίχνος πόνου και αγωνίας, όπως θα περιμέναμε να δούμε αν ο σκηνοθέτης ενδιαφερόταν να μας παρουσιάσει την εξωτερική, ορατή κατάσταση ενός μελλοθάνατου.


Αυτό το “εκεί” του τίτλου είναι ξεκάθαρο πια, γιατί μοιάζει να αναφέρεται στο εξωτερικό “εκεί” της πραγματικότητας. Ο Crane ήταν περισσότερο στο “αλλού” της δικής του εσωτερικότητας, χωρίς να καταφέρει να συγχρονίσει τον ρυθμό και την πνοή του με τον κόσμο γύρω του.

Οι αδελφοί Coen γυρίζουν μια ταινία που ισορροπεί λεπτά ανάμεσα στην δύναμη της εξωτερικής δράσης από την μια, και την ένταση μιας αόρατης κίνησης εσωτερικών γεγονότων και συγκινήσεων από την άλλη, μια πραγματικότητα που ο καθένας κρύβει μέσα του και κουβαλά μαζί του χωρίς πάντοτε να βρίσκει τον τρόπο να εκφράσει τη σχέση του εκεί με το αλλού, του έξω με το μέσα.  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...