expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

1.11.12

Matchpoint - (2005), Woody Allen

Στο δωδεκάθεο των αρχαίων Ελλήνων, οι θεοί μοιάζουν να είναι όχι απλώς ανθρωπομορφικοί αλλά εντελώς ανθρώπινοι. Οργίζονται, ερωτευονται, εκφραζουν ξεκαθαρα την συμπαθεια τους προς ορισμενους ανθρωπους και λαούς. Θυμηθείτε την Ιλιάδα του Ομηρου.Η θεά Αθηνά βρίσκεται στο πλευρο του Αχιλλεα και των Αχαιών. Ο Απολλωνας στηριζει τον Εκτορα και τους τρώες. Οι αρχαιοι Ελληνες πιστευαν ότι ο άνθρωπος δεν μπορει να πετυχει πολλά πραγματα χωρίς την υποστηριξη των θεών. Όμως και οι θεοι υπακουουν στο "αφεντικο" Δια, που αναλαμβανει να εφαρμοζει τη δικαιοσύνη πανω σε ανθρώπους και θεους. Και ο Διας με τη σειρα του υπακουει σε μια ανωτερη δύναμη. Την Μοιρα. Η μοιρα πληροφορει των Δια ότι ο Αχιλλεας προκειται να πεθανει απο ανθρωπινο χέρι (του Πάρη) καθοδηγουμενο απο θεϊκη βοηθεια (του Απολλωνα).


Σήμερα η έννοια της μοιρας έχει χασει τη δύναμη της επιρροής που ασκουσε στους ανθρωπους στο παρελθον. Ο άνθρωπος εμπιστευεται τις δυναμεις του και αποδιδει τις αναποδιες όχι στις Ερινύες που κλώθουν τα νήματα της μοίρας των ανθρώπων, αλλά
στην Τύχη.
Ένας Λονδρεζος επαγγελματιας τενιστας, ο Chris Wilton, χωρις ιδιαιτερες επιτυχιες στον χώρο του τενις γνωριζει (απο τύχη;) τον Tom Ηewett γόνο πλουσιας οικογενειας της ανωτερης κοινωνικης ταξης. Στη συνεχεια γνωριζει την αδερφή του Tom, Cloe Hewett, και την αρραβωνιαζεται. Ο πατερας της οικογενειας τρεφει ιδιαιτερη συμπαθεια για τον Chris και γρήγορα του προσφερει υψηλόβαθμη θεση σε μια εταιρεια του. Ετσι λοιπόν, ο Chris τα έχει όλα (απο τύχη;). Οικονομικη άνεση, επαγγελματικη επιτυχια, ετοιμαζεται να παντρευτεί. Τότε γνωριζει την μέλλουσα αρραβωνιαστικιά του Tom, την Nola Rice, την ερωτεύεται κεραυνοβόλα και αποφασίζει να ρισκάρει τα πάντα.. ή μήπως όχι; Το ρίσκο είναι παιχνίδι της τύχης.

Ο Chris αγαπαει την όπερα και τον Ντοστογιεφσκι. Το ίδιο και ο σκηνοθετης Γουντυ Αλλεν. Ο Ντοστογιεφσκι είχε πει: Αν δεν υπαρχει Θεος, όλα επιτρεπονται. Οπρωταγωνιστης μοιαζει να φλερταρει συνεχως με αυτη τη μαλλον ανήθικη συμπεριφορα στην οποια τον οδηγει μεταξυ άλλων και η φιλοδοξια του. Οι αριες που ακουγονται σε όλη τη διαρκεια της ταινιας τονιζουν με εξαιρετικο τροπο το δραμα του Chris. Γιατι περι δραματος προκειται. Δίνουν στην ταινια μια αισθηση αρχαιας τραγωδιας. Οι αναφορες στις τραγωδιες του Σοφοκλή είναι ξεκαθαρες όχι μονο στην πλοκη της ταινιας, όπου ο Chris αντιμετωπιζει μια συγκρουση που φαινεται να τον ξεπερνα καθώς κορυφωνεται οσο πλησιαζουμε προς το τελος της ταινιας και οδηγουν τον πρωταγωνιστη σε αδιεξοδο που απαιτει ακραιες λύσεις, αλλά και μέσα στην ταινια όπου ο Chris προς το τέλος, αναφέρεται στην ρήση του Σοφοκλή: "Η ζωή των ανθρωπων είναι γεματη βασανα, αν ο άνθρωπος μπορουσε νια διαλεξει θα ήταν προτιμοτερο να μην είχε γεννηθει ποτε". Ο Chris πιστευει στην τυχη. Και πώς να μην το κάνει άλλωστε αφού όλα μοιάζουν να του έχουν έρθει απροσδόκητα ευνοϊκα.

Ο Jonathan Rhys Meyers (Chris Wilton) είναι εξαιρετικός στον ρόλο του. Στο βλέμμα του απεικονίζει την αναποφασιστικότητα και την απόγνωση που καλείται να αντιμετωπίσει καθως πρεπει να διαλέξει ανάμεσα στα πλούτη, την επιτυχια, την πολυτελεια, την Cloe και την οικογενειά της απο τη μια, και τον παράφορο έρωτά του για την άσημη, άνεργη, ανασφαλή Nola απο την άλλη.

Η Scarlett Johansson , περα απο την σεξουαλική ομορφιά της, αποδεικνύει το ταλεντο της. Το υγρο, διαπεραστικο βλέμμα της είναι αρκετο για να οδηγησει τον Chris στο μεγαλυτερο δίλλημα της ζωής του.



Ο Γουντυ Αλλεν μας δίνει μια απο τις πιο σφιχτοδεμενες, καλοδουλεμενες και φιλοσοφικες ταινιες του. Το σενάριο του έργου δεν είναι άδικα υποψήφιο για Όσκαρ. Η σκηνοθεσια είναι εξαιρετικα απλή. Αλλα αυτο καθε αλλο παρα μειωνει την ταινια στα ματια μας. Αλλωστε το σινεμα δεν είναι μονο τολμηρα σκηνοθετικα παιχνιδια και φορμαλισμός. Το περιεχομενο, δηλαδη το σενάριο και οι ερμηνείες, αρκούν για να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή.

Υπαρχουν δυο τρεις υπεροχες σκηνες όπως ο παραλληλισμος του πρώτου πλανου -όπου η καμερα ακολουθει την τροχια μιας μπαλας του τενις καθως αυτη χτυπα στο φιλέ και υψώνεται κάθετα κάνοντας παικτες και θεατες να κρατησουν την ανασα τους περιμενοντας να δουν απο ποια πλευρα θα πεσει- με τη σκηνη όπου ο Chris αδειαζει τιε τσεπες του στο ποταμι και μια βερα χτυπα στο καγκελο διαγραφοντας την ίδια τροχια με την μπαλα.












Επισης μιας απο τις πιο ερωτικες σκηνες που εχουμε δει τα τελευταια χρόνια, είναι αυτη αναμεσα στον Chris και την Nola στο βρεγμενο χωραφι με τα σταχυα. Παρα την βροχη, η οθονη ξεχειλιζει απο την ερωτικη εξαψη και το παθος των πρωταγωνιστων.





Τέλος, η σκηνη όπου η καμερα καθώς στρεφεται γύρω απο τον άξονά της (πανοραμικ) ξεκινα απο το χιονισμενο παραθυρο του σπιτου της Nola και κινειται αργα δεξια σταματώντας στο ερωτευμενο ζευγαρι. H Nola βρίσκεται ξαπλωμενη μπρουμυτα στο κρεββατι και ο Chris της κανει απαλο μασαζ, ενω ακουγεται το πανεμορφο "Mi par d'udir ancora" από το έργο του George Bizet "I pescatori di perle". με τη φωνη του Enrico Caruso. Η καμερα κινειται και παλι αριστερά και η σκηνή ολοκληρώνεται όπως ξεκίνησε, στο χιονισμένο παράθυρο.



Στο τελος της ταινιας ο ντετεκτιβ που ερευνα την υποθεση της δολοφονιας της Nola, ξυπνα στον ύπνο του υποστηριζοντας ότι γνωριζει πως ο Chris είναι ένοχος. Ο αστυνομικος μοιαζει να αναλαμβανει τον ρόλο του μαντη και ονειροκριτη (οι αρχαιοι πιστευαν στους μάντεις καθως θεωρουσαν ότι μπορουσαν να μαθουν τις επιθυμιες των θεων) που θα αποδωσει δικαιοσυνη. Ομως για τον Ντοστογιεφσκι που βασανιζεται απο την απουσια του Θεου, για τον Γουντυ Αλλεν που πιστευει ότι η ζωή κατα βαθος δεν έχει νοημα, για τον Chris που πιστευει ότι είναι σημαντικοτερο να είναι κανεις τυχερος παρα καλος και ηθικος, δεν υπαρχει θεια δικη. Ο Chris είναι ένοχος αλλα γλυτωνει. Οχι επειδη ήταν ικανος και έκανε τον τελειο φόνο, αλλα επειδη ήταν τυχερος.


Οριζουμε οι ίδιοι την μοιρα μας; Ή μήπως η ζωη μας εξαρταται απο τυχαια συμβαντα που δεν γνωριζουμε ποσο σημαντικα είναι παρα μονο εκ των υστερων; Είναι η ζωή μας μια συνομοσια συμπτώσεων; Συνομοσια απο ποιον;
Πόσα χαμενα ή κερδισμενα matchpoint υπαρχουν στη ζωή μας;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...