expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

15.12.12

Mια εικόνα, 1000 λέξεις - Cosmopolis (2012), D. Cronenberg



Εάν ο Κρόνεμπεργκ αποφάσισε να σκηνοθετήσει ψυχρά, άνευρα και δίχως συναισθηματική συμμετοχή, την καθημερινότητα ενός πολυεκατομυριούχου που ζώντας στην κάψουλα-φρούριο-λιμουζίνα του μιλά και συμπεριφέρεται σαν ανδροϊδές, παραμένει σχεδόν πάντα ανέκφραστος, απορροφημένος από τα νούμερα, τα ποσοστά και τους δείκτες που γεμίζουν τις γαλάζιες οθόνες,  τότε πέτυχε διάνα. Θα μπορούσε να χτίσει ένα δράμα δωματίου (λιμουζίνας) στηριζόμενος στην σύγκρουση ανάμεσα στα όσα συμβαίνουν εντός της λιμουζίνας και στα όσα συμβαίνουν εκτός αυτής (διαδηλώσεις, εκρήξεις, οδομαχίες). Και πράγματι ως ένα βαθμό αυτό κάνει, καθώς όσα παρακολουθούμε μεσα από τα παράθυρα της λιμουζίνας, παραμένουν κατά βάση "εκτός κάδρου" για τον Παρκερ, εκτός ενδιαφέροντος για τον ίδιο και τη ζωή του ως κροίσου.

Αν ο στόχος του ήταν να κάνει τη σκηνοθεσία του να περάσει απαρατήρητη, ώστε να δώσει χώρο και χρόνο στους ατέλειωτους διαλόγους και κυρίως μονολόγους που απαρτίζουν την ταινία να ξεδιπλωθούν, τότε επίσης έπραξε σωστά.

Έλα όμως που αυτό, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι σινεμά. Ή αν είναι, τότε η σκέψη, τα νοηματα, τα (χιλιοειπωμένα είναι η αλήθεια) σχόλια για την πραγματικότητα του καπιταλισμου και του χρήματος, περιορίζονται στους διαλόγους και όχι στη σκηνοθετική ματία, όχι σε κάποια δραματικουργική κορύφωση (που ίσως θα λέγαμε ότι υπάρχει ή πάει να γεννηθεί στην τελευταία πράξη, όταν ο πρωταγωνιστής αποφασίζει να αφήσει το φρόυριό του και να τα βάλει με τον πρώην υπάλληλό του που θέλει να τον σκοτώσει, αν και προσωπικά νομίζω ότι εκεί το πράγμα ξεχειλώνει τελείως).

Οι σκηνές διαδέχονται η μια την άλλη χωρίς να είναι πάντα φανερή η σύνδεση μεταξύ τους (αλλά αυτό έχει ξαναγίνει σε ταινίες του Κρόνεμπεργκ), οι μονόλογοι είναι τόσο απλωμένοι που υπάρχουν στιγμές όπου δυσκολέυεσαι ακόμα και να παρακολουθήσεις διανοητικά όλες αυτες τις υπαρξιακές-φιλοσοφικές διαλέξεις. Προς τί τόση φλυαρία αν δεν υπάρχουν κινηματογραφικά στοιχεία που θα στηρίξουν ή και θα προωθήσουν την προβληματική της ταινίας;

 
Το Cosmopolis πάσχει οπτικά, του λείπουν οι εικόνες. Δεν του λείπουν τα σχόλια, ούτε οι συμβολισμοί. H αντίθεση ανάμεσα στο υπερπολυτελές εσωτερικό της λιμουζίνας και το εγκαταλελειμένο κτήριο, όπου συναντά τον πρώην υπάλληλό του, είναι εκεί. Η αντίθεση ανάμεσα στο ψυχρο γαλάζιο χρώμα του κόσμο του Πάρκερ και το πορτοκαλί πιό θερμο και ζωντανό χρώμα της τελευταίας σκηνής (βλ. εικόνα δίπλα) -του έξω κόσμου- είναι εκεί. Η πεντακάθαρη (αποστειρωμένη) λιμουζίνα που μετατρέπεται σε καμβά έργου τέχνης του δρόμου - σαν ένα γκράφιτι οργής- είνα επίσης εκεί.  Αυτά είναι λεπτομέριες - σχόλια που συμπληρώνουν και τονίζουν συγκρατημένα το θέμα της ταινίας. Όμως, για μένα, είναι πινελιές που αφορούν την επιφάνεια των εικόνων και όχι το βάθος τους. Γιατί εκεί τα πράγματα είναι κατειλημμένα από τον λόγο του  Don Delillo.

Άλλα αν στον κινηματογράφο ένα από τα ζητόυμενα είναι το "μια είκόνα, χίλιες λέξεις", αν το ζητούμενο είναι να φανερωθούν οπτικά σκέψεις, εντάσεις, συναισθήματα, ποιότητες, νοήματα, τότε στην ταινία του Κρόνεμπεργκ η παραπάνω φράση δηλώνει μάλλον την αναλογία μεταξύ του οπτικού και του λεκτικού μέρους της: για κάθε μια εικόνα αντιστοιχούν χίλιες λέξεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...