expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

9.12.12

To ασπρόμαυρο στο σινεμά.




Το ασπρόμαυρο έχει κάτι αινιγματικό, μυστηριακό, δελεαστικό, λίγο απειλητικό, λίγο γοητευτικό. Δεν το βρίσκουμε πουθενά γύρω μας στη φύση. Και όμως το αισθανόμαστε με ιδιαίτερο τρόπο. Πολύ στοχαστικό και φιλοσοφικό. Όχι ότι το χρώμα δεν μπορεί να έχει αυτό τον χαρακτήρα, άλλα το ασπρόμαυρο είναι κατά κάποιον τρόπο πιο αρχέγονο. Και φυσικά το ασπρόμαυρο είναι οι δύο ποιότητες του σκότους και του φωτός. Του καλού και του κακού (γιατί όχι;) Μπαίνοντας στον κόσμο μιας νουάρ ταινίας, υιοθετώ και αναπαράγω μέσα μου στοιχεία από το αισθητικό κλίμα της. Η εμπειρία αυτή δεν είναι μόνο στη φαντασία μου, αλλά είναι εξίσου σωματική. Η φαντασία κινείται, το σώμα συγκινείται. Γίνομαι και ασπρόμαυρος. Το σινεμά είναι μια λογική και ποιητική εμπειρία, αισθαντική, συναισθηματική και πολύ προσωπική. 

Last year at Marienbad - Alain Resnais


Persona - Ingmar Bergman (link)


Citizen Kane - Orson Welles (link)


To have and to have not - Howard Hawks


The man who wasn't there - Joel Coen



Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...