expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

26.1.13

Gilles Deleuze – Δύο παρατηρήσεις πάνω στη σκέψη του.



Για τον Deleuze οι δύο αρχές είναι οι εξής: στην περίπτωση της εικόνας – κίνησης είναι η κίνηση εκείνη που προσδιορίζει τον χρόνο. Η εξωτερική ροή των γεγονότων, η δράση και η εξέλιξη της ιστορίας ορίζουν τη μορφή και τη σύλληψη της κίνησης και αυτή μας δίνει την αίσθηση ότι ο χρόνος περνά, μέσα από την εξέλιξη της ιστορίας. Στην περίπτωση της εικόνας χρόνου, ο χρόνος προσδιορίζει την κίνηση γιατί αυτό που βλέπουμε είναι ο ίδιος ο χρόνος, κατά τον Deleuze. Όχι μόνο η επιφάνεια της κίνησης – η κατά πλάτος και μήκος κίνηση- αλλά και το βάθος της κίνησης –η ηχώ μιας ενδότερης έντασης εκ πρώτης όψεως αόρατης- οπτικοποιούνται και εμφανίζονται  κινηματογραφικά.

H αυγή - Μούρναου

Η πρώτη παρατήρηση είναι ότι δεν μπορεί να μιλήσει κανείς με τόση σιγουριά και καθαρότητα γι αυτή την κατηγοριοποίηση των ταινιών πριν και μετά το 1940. Και οι δύο τύποι εικόνων (εικόνα – κίνηση και εικόνα – χρόνος) συνυπάρχουν σε όλες τις ταινίες, φυσικά με διαβαθμίσεις. Σπουδαίες ταινίες και κινηματογραφικά ρεύματα πριν το 40’ επ’ ουδενί δεν μπορούν να ενταχθούν στην εικόνα- κίνηση και μόνο.  Ο Γερμανικός Εξπρεσιονισμός με όλη την δυναμική της εκφραστικότητας και την ένταση της ατμόσφαιρας που δημιουργεί, το έντονο κοντράστ και τα κοντινά πλάνα, είναι ένα παράδειγμα. Οι ταινίες του Dreyer, όπως «Ο Λόγος» ή «Το πάθος της Ζαν ντ’ Άρκ»  έχουν ασφαλώς και τους δύο τύπους εικόνων. Οι μεγάλες ρώσικες ταινίες του Αϊζενστάιν, όπως «Η απεργία» και «Το θωρηκτό Ποτέμκιν» ή «Ο άνθρωπος με την κινηματογραφική μηχανή», του Τζίγκα Βέρτοφ, δεν είναι καθόλου απλώς και μόνο ταινίες της εικόνας – κίνησης, γιατί ήδη η αισθητική τους και η λογική της κινηματογράφησής του είναι ασυνήθιστη και αιρετική.

Θωρηκτό Ποτέμκιν - Σ. Άιζενσταϊν

Το δεύτερο στοιχείο είναι ότι σύμφωνα με την λογική του Deleuze, αυτό που μοιάζει να μεταβάλλεται ριζικά όταν περνάμε από την εικόνα – κίνηση στην εικόνα – χρόνος, δεν είναι ο χρόνος , αλλά ο χώρος.

Ο χώρος είναι εκείνος που θα μεταβληθεί όταν αλλάξει η λογική και ο μορφή της κίνησης, εκείνος θα μεταμορφωθεί με τους ευρυγώνιους φακούς και το βάθος το πεδίου (στον Welles) ή με τα απέραντα τοπία και τα πλάνα μεγάλης διάρκειας όπου «τίποτα» δεν συμβαίνει (όπως στις ταινίες του Αντονιόνι). Η αλλαγή της κίνησης μεταβάλλει τον χώρο, και η μεταμόρφωση του χώρου είναι που καθιστά ορατά τα σημάδια του χρόνου. Ο χρόνος παραμένει κατά κάποιον τρόπο αόρατος και πρέπει να εγγραφεί πάνω στην ορατή επιφάνεια του χώρου, να την αλλάξει, και να εμφανιστεί μπροστά μας, πάντα κινηματογραφικά (γιατί το σινεμά είναι τέχνη της εικόνας, που σημαίνει του ορατού. Και ορατός είναι ο χώρος που εκτείνεται μπροστά μας, όχι ο χρόνος που έρχεται θα λέγαμε ως δόνηση και ηχώ από το βάθος για να διαταράξει της επιφάνεια και τον τρόπο της κίνησης).

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...