expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

9.2.13

To Origami του σινεμά: The man with the movie camera (1929) - Dziga Vertov





Το να δει κανείς τον άνθρωπο με την κινηματογραφική μηχανή για την πλοκή και τους χαρακτήρες, είναι φυσικά εντελώς άτοπο. Αυτό που υπάρχει είναι περισσότερο ένα γενικό θέμα, η απεικόνιση επεισοδίων από την καθημερινή ζωή σε μια Ρώσικη μεγαλούπολη -εδώ είναι κυρίως η Μόσχα- και ένας κατά συνθήκη πρωταγωνιστής, η φιγούρα του ανθρώπου που κουβαλά τη μηχανή πάνω στο τρίποδό της και πειραματίζεται με αυτήν.

Το να την δει για να εντυπωσιαστεί από τα τεχνικά επιτεύγματα και τα οπτικά εφέ (δεν μιλάμε καθόλου για ηχητικά εφέ μιας και η ταινία είναι βωβή, με συνοδεία ζωντανής μουσική όπως συνηθίζονταν εκείνα τα χρόνια –εδώ η Cinematic Orchestra ντύνει μουσικά την ταινία) είναι επίσης μακριά από την πραγματικότητα. Όχι επειδή η ταινία δεν είναι γεμάτη τεχνικές καινοτομίες, αλλά επειδή όλα αυτά σήμερα θεωρούνται λίγο πολύ δεδομένα και συνηθισμένα, μιας και χρησιμοποιούνται κατά συρροή από όλους τους σκηνοθέτες. Είναι μέρος της σύγχρονης γλώσσας του σινεμά. 


Χάρη σε αυτή την ταινία.

- καινοτόμες γωνίες λήψεις,
- εναλλαγή κοντινών και μακρινών πλάνων, ανάδειξη των λεπτομερειών (με πολύ κοντινά πλάνα) και χρήση της συνεκδοχής (τεχνική όπου η εμφάνιση μιας λεπτομέρειας, ενός μόνο μέρους του συνόλου, εκφράζει και υπονοεί ολόκληρο το σύνολο –ένα κατάρτι σημαίνει ένα πλοίο, για παράδειγμα, δεν χρειάζεται να δείξουμε ολόκληρο το πλοίο),
- παραλληλισμός του ανθρώπινου ματιού-βλέμματος με την κινηματογραφική κάμερα - διπλοτυπίες,
- κάμερα σε κίνηση που ακολουθεί το αντικείμενο που κινηματογραφεί,
- χρήση της γρήγορης και της αργής κίνησης που εμφανίζει κρυφές πτυχές των πραγμάτων και των κινήσεων ( η χρήση της αργής κίνησης στις σκηνές των αθλητικών αγώνων κάνει τους αθλητές να μοιάζουν με χορευτές)
- φιξ καρέ (ένα ακίνητο πλάνο, σαν φωτογραφία, που σταματάει τη ροή του φιλμ και την κίνηση)
- stop motion (τεχνική στην οποία θα δώσει άλλη διάσταση ο Jan Svankmajer)

…και δεκάδες άλλες τεχνικές εμφανίζονται για πρώτη φορά στην (σύντομη) ιστορία του σινεμά.

Το σινεμά αποκτά συνείδηση, στρέφεται στον εαυτό του, η κάμερα παρακολουθεί την ίδια τη διαδικασία της σύνθεσης της ταινίας (μοντάζ). Ο κινηματογράφος διακηρύσσει την παρουσία του. Ο Τζίγκα Βέρτοβ προειδοποιεί στην έναρξη της ταινίας, ότι δεν υπάρχει ιστορία για να καθοδηγεί το θεατές, δεν υπάρχουν υπέρτιτλοι, δεν υπάρχουν τα δεκανίκια του θεάτρου και της λογοτεχνίας. 


Ο κινηματογράφος αναπτύσσει τη δική του γλώσσα, ξεδιπλώνει και τεντώνεται μπροστά στα μάτια μας, αποκαλύπτει τις κρυφές πτυχές του, και έπειτα κλείνει ξανά, αναστοχάζεται τον εαυτό του..

Διπλώνει και ξεδιπλώνει, και μέσα από τις πτυχώσεις του πλάθει τη μορφή του.Σαν origami.

*Μια αντίστοιχη προσπάθεια απεικόνισης καθημερινών στιγμών και λεπτομεριών από τη ζωή σε μια μεγαλούπολη, γεμάτη καινοτόμες τεχνικές, είναι η ταινία N.Y.-N.Y. , του Francis Thompson (1957) , που μπορεί να θεωρηθεί το σύγχρονο αδερφάκι του Ανθρώπου με την κινηματογραφική μηχανή. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...