expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

10.3.13

Βιβλίο ή ταινία;



Δύο ποντίκια έχουν τρυπώσει σε ένα videoclub και μασουλάνε βιντεοταινίες. Ο ένας ποντικός ρωτά:
- Τι τρως εκεί;
- Τον κώδικα Ντα Βίντσι, απαντά ο άλλος.
- Πώς είναι;
- το βιβλίο που έφαγα την προηγούμενη βδομάδα στη βιβλιοθήκη ήταν καλύτερο.

Δεν είναι τυχαίο πως όταν έχουμε να κάνουμε με κάποια από τις πάμπολλες κινηματογραφικές μεταφορές βιβλίων στη μεγάλη οθόνη, «νικητής» της άτυπης αναμέτρησης μεταξύ βιβλίου και ταινίας είναι σχεδόν πάντα το πρώτο.

Αυτό έχει, κατά τη γνώμη μου δύο λόγους. Ο πρώτος είναι ότι, κατά κανόνα, όταν βλέπουμε την ταινία έχουμε διαβάσει ήδη το βιβλίο. Έτσι είναι αναπόφευκτο να κάνουμε τη σύγκριση μεταξύ του τρόπου με τον οποίο εμείς – ως αναγνώστες- οπτικοποιήσαμε με τη φαντασία μας τις εικόνες και τα νοήματα του βιβλίου όταν το διαβάζαμε, και του τρόπου που ο σκηνοθέτης έκανε το ίδιο πράγμα, δηλαδή μορφοποίησε και εμφάνισε με κινηματογραφικό τρόπο ένα λογοτεχνικό έργο.

Όμως ο τρόπος του βιβλίου είναι ο λόγος, ενώ ο τρόπος του σινεμά είναι όχι μόνο ο λόγος (αφού ασφαλώς υπάρχουν διάλογοι, μονόλογοι, αφήγηση σε τρίτο ή πρώτο πρόσωπο), αλλά επίσης η εικόνα, η κίνηση, τα χρώματα, η φωτογραφία, η μουσική, το φως, το σκοτάδι και οι σιωπές.
Και συχνά το ξεχνάμε αυτό. Έτσι, αυτό που συνήθως κάνουμε –και αυτός είναι ο δεύτερος λόγος- είναι να επικεντρώνουμε την προσοχή μας στην πλοκή και να συγκρίνουμε τους χαρακτήρες και τη δράση της ιστορίας του βιβλίου με εκείνη της ταινίας.

Συχνά η ταινία μοιάζει να χάνει σε αίσθηση και δυναμική, αφήνει απ έξω ολόκληρα κομμάτια του βιβλίου, είτε επειδή το βιβλίο είναι πολύ μεγάλο, είτε επειδή κάποια μέρη του είναι αδύνατο να μεταφερθούν οπτικά στη οθόνη.

Περισσότερο διαβάζουμε τις ταινίες, παρά τις βλέπουμε ως σινεμά. Έχουμε εκπαιδευτεί περισσότερο ως αναγνώστες, παρά ως θεατές. Και αυτό είναι ήδη άδικο για μια τόσο ιδιαίτερη τέχνη όπως ο κινηματογράφος.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...