expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

15.3.13

Ζωντανεύοντας έναν ρόλο.






Ένας ηθοποιός που παίζει ένας ρόλο, καλείται να ζωντανέψει πρώτα με τη φαντασίας του  - δηλαδή εσωτερικά (link) – και έπειτα με το ίδιο του το σώμα του – δηλαδή να καταστήσει ορατά εξωτερικά – τα χαρακτηριστικά του ήρωα που ζωντανεύει. Αυτό το «ζωντανεύει» είναι κυριολεκτικό και όχι μεταφορικό. Ο χαρακτήρας του ήρωα θα εμφανιστεί με τις κινήσεις του, τις εντάσεις του, τις ποιότητές του μέσα στη φαντασία του ηθοποιού (αφού πρώτα έχει γεννηθεί και ζωντανέψει μέσα στη φαντασία του συγγραφέα του).

Ο εσωτερικός κόσμος είναι εκείνος που θα φιλοξενήσει πρώτα τον ήρωα, εκεί μέσα θα αποκτήσει στίγμα, παρουσία και σώμα – σώμα της φαντασίας φυσικά – σε αυτό το εσωτερικό κλίμα θα μορφοποιήσει και θα ισχυροποιήσει τις χειρονομίες και τις εκφράσεις του. Έπειτα ο ηθοποιός θα εξωτερικεύσει τις κινήσεις αυτές με τη δική του μορφή – τη μορφή του υλικού του σώματος – θα τις δοκιμάσει, θα τις αλλάξει, θα τις αναπτύξει, μέσα από μια διαρκή κίνηση μέσα και έξω, ώστε να γίνει ορατός ο ήρωας.

Ένας ρόλος στο θέατρο ή τον κινηματογράφο δεν είναι ποτέ απλώς και μόνο ο χαρακτήρας που έπλασε η φαντασία του συγγραφέα-δημιουργού του ρόλου αυτού. Κάθε φορά που ένας ρόλος ζωντανεύει, αυτό που φανερώνεται είναι η σχέση δύο μορφών* : εκείνης του ήρωα με εκείνη του ηθοποιού που «δανείζει» το σώμα του και τη φαντασία του σε αυτόν τον ρόλο. Αυτό που βλέπουμε δεν είναι ποτέ μόνο ο ρόλος, ούτε μόνο ο ηθοποιός, αλλά η συνάντηση των δύο, που γεννά μια Τρίτη μορφή. Γι αυτό δεν μπορούμε ποτέ να ταυτίσουμε έναν ηθοποιό με τους όλους που παίζει, ούτε και τον ρόλο με τον ηθοποιό που τον ερμηνεύει (αν και υπάρχουν περιπτώσεις όπου η ερμηνεία είναι τόσο δυνατή και πειστική, δημιουργεί τόσο ισχυρή ατμόσφαιρα και στίγμα, που τείνουμε να ταυτίζουμε έναν ρόλο με κάποιον ηθοποιό και να χρησιμοποιούμε την ερμηνεία του ως μέτρο σύγκρισης για όλους τους άλλους ηθοποιούς που θα ακολουθήσουν).

Όσο η σχέση των δύο είναι αξεδιάλυτη, ο ρόλος είναι ζωντανός**.
                                      --------------------------------
*  Εδώ εννοούμε τη μορφή ως μάγμα αισθήσεων, κινήσεων, συγκινήσεων, σκέψης και νοήματος (όπως έχουμε γράψει και αλλού) και όχι απλώς ως το περιτύλιγμα ή το εξωτερικό σχήμα ενός περιεχομένου.

** Το ίδιο συμβαίνει κάθε φορά που διαβάζοντας ένα βιβλίο, οι χαρακτήρες ζωντανεύουν μέσα μας. Το σώμα μας ενεργοποιεί την φαντασία του, την εσωτερική του υποκειμενική πραγματικότητα και ανα-πλάθει την ατμόσφαιρα του βιβλίου. Η διαφορά είναι ότι δεν παριστάνουμε αυτόν τον κόσμο και τους χαρακτήρες του εξωτερικά, όπως κάνουν οι ηθοποιοί που δίνουν παράσταση ενώπιον άλλων. Οι χαρακτήρες του βιβλίου παρ – ίστανται μέσα μας και όχι ενώπιον άλλων, όχι έξω.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...