expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

2.3.13

Το σενάριο και η πλοκή: Σχολιάζοντας μια ταινία..



Το σενάριο είναι το πρώτο πράγμα που απαιτείται για μια ταινία. Υπάρχει ένα κείμενο που έχει δομηθεί έτσι ώστε να γίνει ταινία. Όμως το σενάριο δεν λέει τίποτα από μόνο του για την ταινία. Αν δώσουμε ένα σενάριο που μπορεί να έχει ακόμα και τις σκηνές μέσα, σε τρεις διαφορετικούς σκηνοθέτες που μπορεί να έχουν και μια καλλιτεχνική ευαισθησία, η μορφοποίηση του σεναρίου θα είναι εντελώς διαφορετική. Πολύ περισσότερο όταν οι σκηνοθέτες είναι πραγματικά μεγάλης εμβέλειας έχουν και θεματική διαφορετική. Γι αυτό και πολλές φορές οι μεγάλοι σκηνοθέτες γράφουν οι ίδιοι τα σενάριά τους, όπως έκανε ο Τσάπλιν, ο Welles, ο Bergman, ή συμμετέχουν σε μια ομάδα σεναριογράφων, όπως συνέβαινε με τον Χίτσκοκ ή τον Αντονιόνι, επιχειρώντας να επιβάλλουν στο σεναριογράφο το θέμα της ταινίας. Γιατί το θέμα είναι «ριζωμένο» μέσα στην μορφή της ταινίας, δεν μπορούμε να μιλήσουμε για το ένα χωρίς το άλλο.

Αυτό που συνήθως γίνεται όταν σχολιάζουμε μια ταινία (δηλαδή μια κινηματογραφική δημιουργία, οπτική εμφάνιση νοημάτων, συναισθημάτων, εντάσεων, διαθέσεων κλπ. τέχνη των εικόνων) είναι ότι παρασυρόμαστε από την τυπική – τεχνική διάκριση μεταξύ μορφής και περιεχομένου και ξεχνάμε εντελώς τη μορφή για να μιλήσουμε μόνο για το περιεχόμενο.

Και το περιεχόμενο είναι η πλοκή, το «τι συμβαίνει σε μια ταινία», το σενάριο, η δράση, οι χαρακτήρες και οι διάλογοι. Έτσι μπορεί να υπάρχουν άπειροι σχολιασμοί σχετικά με τον «προβληματισμό» μιας ταινίας, όπως π.χ. το θέμα της ταινίας Fight Club, ή η ιδέα μιας αληθινής κρυμμένης πραγματικότητας και μιας όμορφης ψευδαίσθησης στο Matrix,  αλλά αυτού του είδους οι συζητήσεις και οι παρουσιάσεις ταινιών μένουν στο τί γίνεται και όχι στο πώς αυτό εμφανίζεται, πώς προτείνεται κινηματογραφικά.

Περιγράφουμε, σχολιάζουμε και παθιαζόμαστε με την κίνηση που διανύεται από ένα σημείο στο άλλο, από ένα γεγονός στο άλλο, καθώς η πλοκή προχωρά, αλλά ξεχνάμε συνήθως τον τρόπο που εμφανίζεται η κίνηση, την όψη των μορφών, τη διάρκεια της κίνησης.

Και έτσι αυτό που γράφουμε είναι απλώς λέξεις μετά το γεγονός, μετά την ταινία. Αλλά αφήνουμε την ταινία ως οπτικό-ηχητικό γεγονός απ έξω.

Θα μπορούσαμε να επιχειρήσουμε μια ελαφρώς διαφορετική προσέγγιση των ταινιών, τέτοια όπου θα επιχειρούμε συνεχώς να ανιχνεύσουμε, να αισθανθούμε, να δούμε και να ακούσουμε πώς το θέμα της ταινίας συνδέεται με τις εικόνες της. Να νιώσουμε μια ταινία ως έργο κινηματογραφικής τέχνης –τέχνης εικόνων και ήχων, μουσικής και λόγου – και όχι ως σενάριο, πλοκή, αφήγηση, γιατί αυτό θα μπορούσαμε να το κάνουμε για ένα βιβλίο (εξ’ ου και η παρεξηγημένη σύγκριση ταινίας και βιβλίου «Το βιβλίο μου άρεσε περισσότερο» λέμε συχνά). 

Για αυτή τη σύγκριση στο επόμενο.."βιβλίο ή ταινία;"

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...