expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

15.4.13

Για το σινεμα του Ταραντίνο - Django unchained, 2012.

Η τελευταία ταινία του Tarantino μοιάζει να επιβεβαιώνει αυτό που αρχισε να διαφαίνεται με το Inglorious Basterds. Ειπώθηκε οτι οι δύο αυτές ταινίες αποτελούν μια μεταβαση σε μια καινουρια φάση του έργου του σκηνοθέτη, μιας και καταπιάνονται με δυο τεράστια ιστορικά και πολιτικά ζητήματα (τον Β' π.π. και την σκλαβιά).

Ενας σκηνοθέτης με τα δικά του "φετιχ", που χτίζει την πλοκή του βασιζόμενος στους χαρακτήρες και τους διαλόγους, ένα σκηνοθετης που ξέρει την κινηματογραφική τεχνική οσο λίγοι. Η κυκλοφοριά καθε νέας του ταινίας είναι ένα γεγονός απο μόνη της.

Απο άποψη χαρακτήρων, διαλόγων, πλοκής και δράσης, καρτουνιστικής βίας και καταπληκτικής μουσικής -γιατί αυτά νομιζω οτι ειναι ολα οσα μπορει κανεις να απολαυσει στο σινεμα του Ταραντινο- Ο Django κατα τη γνώμη μου δεν προσθέτει τίποτα καινούριο (θεωρώ το Kill Bill την κορυφαία του ταινία.. ακόμα). Μια ακρως διασκεδαστική ταινία με την σφραγίδα του σκηνοθέτη της από ακρη σε άκρη.

Ο Ντι Κάπριο κλέβει την παράσταση, ακόμα και από τον άκρως γοητευτικό Waltz, ενώ ο ρόλος του Samuel Jackson είναι η .. αντρική εκδοχή της Mammy (που έπαιξε η Hattie McDaniel) στο "Όσα παίρνει ο άνεμος" (όσοι και όσες έχουν δει την ταινία, αποκλείεται να μην βλέπουν τις κραυγαλέες ομοιότητες).

Αλλά περι κοινωνικού ή πολιτικου σχολίου... ουτε λόγος. Οι όποιες προσπάθειες αμβλύνονται τόσο πολύ από την "υπερβολή" των χαρακτήρων το μαύρο χιούμορ και την σπλάτερ βία (όλα απολαυστικά, αρκεί να σου αρέσει ο Ταραντίνο) που θεωρώ τραβηγμένο από τα μαλλιά να γίνεται οποιαδήποτε νύξη για πολιτική πτυχη΄του Ταραντινικού έργου.

O Ταραντίνο είναι, για μένα, ένας μεταμοντέρνος σκηνοθέτης, τεράστιος σινεφίλ, βιρτουόζος και διασκεδαστης. Όποιοι τον αγαπούν ως τέτοιο, δεν μπορεί παρά να απολαμβάνουν κάθε του ταινία.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...