expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

12.5.13

Cogito ergo film - Η σκέψη στο σινεμά: Το κάδρο – δεύτερο μέρος.

To πρώτο μέρος εδώ


Το πιο «ακαδημαϊκό» κάδρο του format 4:3 δίνει ένα βλέμμα του χώρου σχεδόν τετράγωνου σχήματος. Αυτό θεωρείται ιδανικό για κοντινά πλάνα ανθρώπινων προσώπων, καθώς το πρόσωπο γεμίζει σχεδόν το σύνολο της εικόνας χωρίς να αφήνει κενούς χώρους αριστερά και δεξιά του.



Κλασσικό παράδειγμα ο Bergman, ο οποίος αναδεικνύει το κοντινό πλάνο σε format 4:3 ως την ψυχή του σινεμά, ή ως εκείνο το βλέμμα που μπορεί να φτάσει στα βάθη της ψυχής τωνχαρακτήρων. Άλλοτε πάλι δημιουργεί ένα στατικό χώρο καδράροντας με ισορροπία, άλλοτε ο χώρος γίνεται δυναμικός με σημείο αναφοράς όχι την προοπτική του χώρου, αλλά την ανθρώπινη παρουσία.  



Στο Πάθος της Ζαν ντ' Άρκ, του Dreyer, το κοντινό πλάνο σε συνδυασμό με το format 4:3 απομονώνει το πρόσωπο της πρωταγωνίστριας από τον υπόλοιπο χώρο γύρω της, απελευθερώνει την εκφραστικότητά του και ισχυροποιεί τα πάθη της (την αγωνία του θανάτου, την δοκιμασία της πίστης) αναβαθμίζοντάς τα σε κύριο θέμα της ταινίας, ενώ στην Δίκη της Ζαν ντ' Άρκ, ο Μπρεσσόν καδράρει την φυλακισμένη πρωταγωνίστρια κόβοντας βίαια τα όρια των αντικειμένων και του χώρου γύρω της (εδώ τα όρια του κάδρου είναι καθοριστικά για της αίσθηση ενός τεμαχισμένου χώρου που φυλακίζει μέσα του την Ιωάννα). 





Τελευταίο παράδειγμα από το Vertigo,του Χίτσκοκ. Η σκηνή όπου η Madeleine τρέχει και αναβαίνει στο καμπαναριό, την ώρα που ο Scottie παραμένει καθηλωμένος στις σκάλες, ακινητοποιημένος από τον ίλιγγό του, ολοκληρώνεται με ένα μεγαλειώδες πλάνο. Μετά την βουτιά της ηρωίδας στο κενό, η κάμερα -απ’ το ύψος σχεδόν της κορυφής του καμπαναριού- είναι στραμμένη σχεδόν κατακόρυφα προς τα κάτω (πλονζέ) και παρακολουθεί την ταυτόχρονη φυγή του Scottie από την σκηνή του εγκλήματος (κάτω και δεξιά στο πλάνο) και την ανεύρεση του πτώματος της Madeleine από τους ανθρώπους της εκκλησίας πάνω στα κεραμίδια (αριστερά στο πλάνο). Η κοφτή και απότομη γωνία λήψης σε συνδυασμό με τον πολύ ισχυρό ευρυγώνιο φακό που χρησιμοποιείται εδώ ισοπεδώνει και σχεδόν εκμηδενίζει (ιλιγγιωδώς) τις φιγούρες του επιθεωρητή και των ανθρώπων πάνω στη σκεπή της εκκλησίας. Το σινεμά εδώ αισθάνεται και εμφανίζει με δραματικό τρόπο (με τον τρόπο του να καδράρει, δηλαδή να βλέπει το γεγονός που συμβαίνει) το πόσο ευάλωτος είναι ο ήρωας αυτή τη στιγμή, την αγωνία και τον ίλιγγο της ενοχής που νιώθει. 



Το κάδρο, όπως και το χρώμα, ο ήχος, η εικόνα κ.ο.κ. είναι αποφάσεις που καθορίζουν την σκέψη, την διάθεση, τα νοήματα  και την ατμόσφαιρα μιας ταινίας. Δεν συμβολίζουν κάτι, δεν θέλουν να πουν κάτι, αλλά το δείχνουν άμεσα γιατί εκείνη τι στιγμή σκέφτονται, αισθάνονται και παρουσιάζονται σε εμάς τους θεατές ως στοχαστικές μορφές.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...