expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

3.6.13

Cogito ergo film - Η σκέψη στο σινεμά: Το χρώμα – πρώτο μέρος.





το σινεμά μπορεί να σκεφτεί και να αισθανθεί τον κόσμο με χρώμα ή χωρίς  χρώμα. Αισθάνεται και εμφανίζει το δράμα της ιστορίας σε διάφορα χρώματα ή ακόμα με το πέρασμα από ένα χρώμα σε άλλο, με το πέρασμα από το ασπρόμαυρο στο έγχρωμο (και το αντίστροφο),μπορεί να δώσει σε κάθε εικόνα διαφορετική απόχρωση. Φυσικά το ίδιο συμβαίνει και με το ασπρόμαυρο. Το σινεμά μπορεί να σκεφτεί και να δείξει τις σχέσεις των χαρακτήρων μέσα από τις σκιές και το φως.



Εδώ δεν μας ενδιαφέρει μια συμβολική των χρωμάτων (το κόκκινο δείχνει πάθος, το κίτρινο ή το πράσινο δείχνουν ζήλεια, το μπλε μπορεί να δείχνει ψυχρότητα κ.ο.κ.), αλλά το γεγονός ότι το σινεμά μπορεί να έχει χρώμα, να χρησιμοποιεί το χρώμα, να σκέφτεται ΣΕ χρώμα, να εμφανίζει νόημα και συναίσθημα με χρώμα.






- Στο Matrix ο κόσμος όπου συγκρούονται ο Νίο και o Anderson έχει μια αρρωστημένη απόχρωση του πράσινου. Ο φτιαχτός κόσμος που ονειρεύονται οι άνθρωποι εμφανίζεται με ζωντανά και καθαρά χρώματα, αλλά οι αποχρώσεις που επικρατούν είναι εκείνες του πράσινου και του γαλάζιου.






- Στο Cosmopolis είναι το γαλάζιο χρώμα εκείνο που επικρατεί στον "προστατευμένο και αποστειρωμένο" κόσμο του πρωταγωνιστή, στο εσωτερικό της λιμουζίνας, και οι αποχρώσεις του σπασμένου πορτοκαλί όταν αποφασίζει να αφήσει τη λιμουζίνα του και να συναντήσει τον άνθρωπο που τον κυνηγά (στο τελευταίο μέρος της ταινίας). Το πέρασμα από τον ένα κόσμο στον άλλο δείχνεται με άμεσο τρόπο ΜΕ το χρώμα, την ίδια στιγμή που η αφήγηση φτάνει σε αυτό το πέρασμα. Το χρώμα είναι αδιαχώριστο από την ιστορία.






- Στο Vertigo, του Χίτσκοκ, όταν ο Scottie ολοκληρώνει την μεταμόρφωση της Judy, εκείνη αποκαλύπτεται λουσμένη σε μια ομιχλώδη πράσινη απόχρωση, εμφανίζοντας άμεσα το νόημα της σκηνής, καθώς η έμμονη αυταπάτη του Scottie ικανοποιείται και η γυναίκα που αγάπησε επιστρέφει από τους νεκρούς σαν φάντασμα.





-Στο Three Colours: Blue, του Κισλόφσκι, το βαθύ ζεστό μπλε είναι το χρώμα της δύναμης των αναμνήσεων της Julie. Όταν αποφασίζει να συνεχίσει την μουσική σύνθεση που ο σύζυγός της άφησε ανολοκλήρωτη και να βοηθήσει την γυναίκα-ερωμένη που κουβαλά το παιδί του νεκρού πλέον άντρα της, το βαθύ μπλε χρώμα πλημμυρίζει την ταινία, καθώς το παρελθόν εμποτίζει ως δύναμη αγάπης το παρόν. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...