expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

17.6.13

Cogito ergo film - Η σκέψη στο σινεμά: Το χρώμα – δεύτερο μέρος.





Η συνύπαρξη ασπρόμαυρου και έγχρωμου σε μια ταινία μπορεί να είναι περισσότερο κλισέ -όπως το να βλέπουμε σε ασπρόμαυρο σκηνές που αφορούν το παρελθόν και σε έγχρωμο εκείνες που διαδραματίζονται στο παρόν- ή περισσότερο εμποτισμένη με νόημα.






- Ο Wenders στα Φτερά του έρωτα χρησιμοποιεί το πέρασμα από το ασπρόμαυρο του πρώτου μέρους της ταινίας στο έγχρωμο του δεύτερου μέρους, όταν ο ήρωας κάνει το άλμα από τον κόσμο των αγγέλων προς τον κόσμο των θνητών.






- Στην ταινία From the life of the marionettes, o Bergman χρησιμοποιεί αντίστροφα αυτό το πέρασμα. Η ταινία ξεκινά σε έγχρωμο δείχνοντας μια σκηνή από το παρελθόν του ήρωα, συνεχίζει στο μεγαλύτερο μέρος της σε ασπρόμαυρο (το παρόν του ήρωα) και καταλήγει επιστρέφοντας στο έγχρωμο, όταν ο ήρωα έχει καταληφθεί από τον κόρο, έχει λυτρωθεί από το παρελθόν του, αλλά έχει εγκαταλείψει τη ζωή. Αυτή η ταυτόχρονη λύτρωση και εγκατάλειψη είναι το φωτεινό σπασμένο έγχρωμο στην τελευταία σκηνή της ταινίας.





- Στο Europa, ο Lars von Trier χρησιμοποιεί ταυτόχρονα ασπρόμαυρο και έγχρωμο στις ίδιες εικόνες. Μεγεθύνοντας έτσι εκφραστικά τα πάθη και τις έμμονες του ήρωα.





Το σινεμά μπορεί να σκέφτεται και να αισθάνεται εξίσου βαθειά γύρω από τους χαρακτήρες, για τους χαρακτήρες, ΜΕ τους χαρακτήρες, σε ασπρόμαυρο.





- Στην αριστουργηματική εναρκτήρια σκηνή της ταινίας Experiment in terror, του Blake Edwards, η ταινία νιώθει τη σχέση ανάμεσα στον άντρα-εκβιαστή και την γυναίκα-θυμα εκβιασμού εμφανίζοντας βυθισμένη στο απόλυτο σκοτάδι την μορφή του άντρα (την ίδια στιγμή που ακούμε μόνο τη φωνή του) και κρατώντας φωτισμένη και περικυκλωμένη από σκοτάδι την τρομαγμένη μορφή της γυναίκας.





- Στη Σιωπή, του Bergman, τα πρόσωπα των δύο αδελφών βυθίζονται όλο και περισσότερο στο σκότος, καθώς η σχέση απέχθειας και μίσους φτάνει στα άκρα. τα πρόσωπα επιπλέουν μέσα σε μια απουσία φωτός, κινδυνεύοντας ανά πάσα στιγμή να χαθούν στη σιωπή και το σκοτάδι.






- Στην τελευταία σκηνή στον Λόγο, του Dreyer, το διαυγές φως γίνεται φορέας ολόκληρου του νοήματος της σκηνής. Η έντασή του έχει αυξηθεί παράξενα, η καθαρότητά του μας προκαλεί ερωτηματικά, αλλά και προαναγγέλλει κάτι ελπιδοφόρο (την ανάσταση της ηρωίδας που κείτεται νεκρή στο φέρετρο). Δε θυμίζει απλώς ένα φυσικό φως. Έχει αποκτήσει μια ιδιαίτερη υφή και όψη που καθιστά την παρουσία του φωτός πρωταγωνιστική με τρόπο που δεν ανακοινώνεται σε εμάς λεκτικά (μέσα από κάποιους διαλόγους της ταινίας) αλλά μόνο οπτικά.



Οι ταινίες αυτές -που δεν είναι οι μόνες φυσικά, αλλά αποτελούν απλώς ένα ελάχιστο δείγμα- ΔΕΝ ΘΑ ΗΤΑΝ ΙΔΙΕΣ χωρίς αυτά τα χρώματα, αυτό το φως, αυτή τη σχέση ασπρόμαυρου και έγχρωμου.



Ο κινηματογράφος σκέφτεται ποικιλότροπα (η κινηματογραφική φαντασία του δημιουργού) και ανακοινώνει νοήματα, διαθέσεις, συναισθήματα ως οργανικό σύνολο εικόνων, χρωμάτων, ήχων, κινήσεων, διαλόγων. Ας προσπαθήσουμε να νιώσουμε -και όχι μόνο να σκεφτούμε- τις ταινίες ως σύνολο.




Στο επόμενο: Η εστίαση: focus, unfocused, defocused.


Εδώ: Η εικόνα
Εδώ: Το κάδρο – πρώτο μέρος
Εδώ: Το κάδρο – δεύτερο μέρος




Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...