expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

17.7.13

Cogito ergo film - Η σκέψη στο σινεμά: Ο Ήχος.




Όπως το χρώμα και η εστίαση, έτσι και ο ήχος είναι καθοριστικό στοιχείο της κινηματογραφικής σκέψης. Το σινεμά σκέφτεται, αισθάνεται, και εκφράζεται ηχητικά. Ο ήχος μπορεί να είναι ένα συμπληρωματικό στοιχείο της δράσης ή της πλοκής, όπως για παράδειγμα η στιγμή που ακούγεται μια ξαφνική και οξεία νότα από τα βιολιά σε ένα θρίλερ, καθώς ο ήρωας ανοίγει την πόρτα, ή όταν κάποιος εμφανίζεται από το πουθενά και η ταινία σκοπεύει εμφανώς στο να μας τρομάξει και να μας κάνει να πεταχτούμε από τη θέση μας με ένα αναπάντεχο κρότο.





- Στο Blackmail, του Χίτσκοκ, η προσοχή της κοπέλας που κρυφακούει την συζήτηση των γειτόνων της επικεντρώνεται σε μια μόνο λέξη: knife. Και ο ήχος θολώνει όλες τις άλλες λέξεις, αφήνοντας να ακουστεί με οξύτητα μόνο η λέξη "μαχαίρι", κάθε φορά που επαναλαμβάνεται.





- Στην ταινία Damage, του Louis Malle, η ρομαντική διάθεση του άντρα απέναντι στην νεαρή γυναίκα ανακοινώνεται σε εμάς ηχητικά, πνίγοντας τις ομιλίες των ανθρώπων γύρω του με μουσική (η μουσική καλύπτει τις λέξεις). Η μουσική δημιουργία μια μάσκα που σκεπάζει τις ομιλίες και η κινηματογραφική σκέψη εστιάζει με ηχητικό τρόπο σε αυτό που την ενδιαφέρει.



Ήχος είναι επίσης και η μουσική:





- Στην Λάμψη, του Κιούμπρικ, η μουσική του Bela Bartok "Music for Strings, Percussion and Selesta, οδηγεί και ελέγχει το μοντάζ σε τεράστιο βαθμό, υφαίνοντας  την ατμόσφαιρα της ταινίας.






- Στην Little Odessa, του James Gray, η μουσική του Arvo Part Fratres και Tabula Rasa εμποτίζει αργά  και σε βάθος την ταινία με μια αίσθηση βάρους και σκοτεινιάς (σε απόλυτη συναισθηματική συνάφεια με την τραυματική οικογένεια και το οργανωμένη έγκλημα που συναντάμε στην ταινία).





- Στο Lost Highway, του David Lynch, ο κινηματογράφος σκέφτεται τον ήχο από μέσα προς τα έξω. Η ταινία ξεκινά με μια παράξενη σιωπή που απλώνεται με μη-φυσικό τρόπο σε ό,τι βλέπουμε. Οι μόνοι ήχοι που ακούμε είναι ο χτύπος της καρδιάς και ο ήχος των βημάτων -όπως  ακούγονται μέσα στο σώμα μας, από μέσα προς τα έξω. Η εισαγωγή δημιουργεί ένα ηχητικό κενό το οποίο αισθανόμαστε με εκκωφαντικό τρόπο (η σιωπή είναι το σκοτάδι του ήχου). Στην Χαμένη Λεωφόρο ο ήχος αναδύεται από το σκοτάδι.



Αξίζει να αναφέρουμε ότι στα πρώτα χρόνια του ομιλούντος κινηματογράφου, υπήρχε η απαίτηση για φυσικούς ήχους μόνο. Λέγοντας φυσικούς εννοούμε ήχους που συνδέονται οπτικά με την πηγή τους. Η μουσική έπρεπε να προέρχεται από ένα ραδιόφωνο που ήταν ορατό μέσα στην εικόνα.



Σήμερα κάτι τέτοιο δεν αποτελεί πλέον απαίτηση. Όλοι οι "εκτός κάδρου ήχοι" μπορεί να μην προστίθενται στην εικόνα σαν στολίδια, αλλά σαν τη ζάχαρη στο νερό: διαλύονται μέσα τους αλλάζοντας την ίδια την σύνθεση των εικόνων. Οι ηχητικές εικόνες είναι άλλες εικόνες, δεν είναι απλώς εικόνες στις οποίες έχουμε προσθέσει ήχο.




Εδώ: Η εικόνα
Εδώ: Το κάδρο – πρώτο μέρος
Εδώ: Το κάδρο – δεύτερο μέρος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...