expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

27.9.13

Cogito ergo film: Ανακεφαλαίωση.

Οληκληρώνοντας την σειρά αναρτήσεων "Cogito ergo film: Η σκέψη στο σινεμά", αναφερθήκαμε σε στοιχεία κινηματογραφικής σύνθεσης όπως την εικόνα, το χρώμα, το ασπρόμαυρο, την εστιάση, το κάδρο, τον ήχο, την ταχύτητα, τον ρυθμό.

Ο στόχος αυτών των αναρτήσεων ήταν διπλός:

1. Από την μια μεριά, θέλουμε να δείξουμε ότι, στοιχεία όπως η φωτογραφία, η μουσική κλπ. τα οποία συνηθίζουμε να προσπερνάμε χωρίς να τους δίνουμε ιδιαιτερη προσοχή (επειδή θεωρούμε ότι ανήκουν στο περιτύλιγμα μιας ταινίας και όχι στο ουσιαστικό της περιεχόμενο), είναι αναπόσπαστο μέρος του κινηματογράφου. Για κάθε σκηνοθέτη, σε κάθε ταινία, κάποια ή όλα από αυτά τα στοιχεία είναι περισσότερο ή λιγότερο φορτισμένα με νόημα, συναίσθημα και σκέψη.Το νόημα δεν βρίσκεται μόνο στους διαλόγους και στην δράση-πλοκή, αλλά εμποτίζει -με διαβαθμίσεις φυσικά και όχι σε απόλυτο βαθμό- και τα αισθητικά στοιχεία μιας ταινίας.

Η μουσική είναι πολύ σημαντική για τον Κισλόφσκι, η φωτογραφία και η διάρκεια του πλάνου στο Ταρκοφσκι, τον Μπέλα Ταρρ, τον Αγγελόπουλο, ο φωτισμός και το ασπρόμαυρο στον Ντράγιερ και στον Μπέργκμαν, το κάδρο στον Ντείβιντ Λιν, το βάθος του πεδίου στον Γουέλς.

2. Από την άλλη μεριά, πρέπει να τονιστεί όσο γίνεται ότι η -παραδοσιακή- διάκριση μορφής και περιεχομένου είναι όχι μόνο ξεπερασμένη αλλά κυρίως αποπροσανατολιστική και άδικη απέναντι στην ιδιαίτερη φύση του κινηματογράφου ως υβριδικής τέχνης.

Στο σινεμά το συγκεκριμένο και το αφηρημένο συγκλίνουν, οι σκέψεις και οι αισθήσεις συναντίούνται, το αφηρημένο παίρνει μορφή. Οι κινηματογραφικές εικόνες λοιπον δεν είναι τυφλές ούτε ουδέτερες. Δεν ζητούν εξήγηση «απ έξω». Οι εικόνες και οι σκέψεις στο σινεμά δεν είναι διαχωρισμένες μεταξύ τους, αλλά λιώνουν και ρέουν μαγματικά η μία μέσα στην άλλη σε ένα κοινό επίπεδο. Και αυτό είναι η κινηματογραφική ταινία.

Ο κινηματογράφος σκέφτεται, αισθάνεται και εκφράζεται κινηματογραφικά: με τον λόγο, με τις εικόνες, με το χρώμα, τον ήχο και τη μουσική, την κίνηση και τον ρυθμό.

Και γι αυτό καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε


Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...