expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

13.12.13

Γράφοντας αντικειμενικά για μια ταινία


Μετά το "Γράφοντας για μια ταινία", ας δούμε ...



τί σημαίνει "γράφω –αντικειμενικά- για μια ταινία"; 


Αυτό που ξέρω είναι ότι διαβάζοντας κριτικές παρουσιάσεις ταινιών, θα βρούμε πολλά σχόλια για την πλοκή (που ήταν σφιχτοδεμένη, έθετε προβληματισμούς ή αναπαρήγαγε κλισέ και έκανε κοιλιά), τους χαρακτήρες (που αναπτύσσονταν ή είχαν βάθος, ή ήταν αδιάφοροι), τους διαλόγους (που ήταν καλογραμμένοι), την  φωτογραφία (που ήταν ενδιαφέρουσα, λαμπερή κλπ), την επιλογή της μουσικής ( που έδενε με τα συναισθήματα), την σκηνοθεσία (που ήταν άψογη, ενδιαφέρουσα ή περνούσε απαρατήρητη) και άλλα πολλά.


Γράφουμε αντικειμενικά σημαίνει κάνουμε ένα αξιολογικό σχόλιο για κάθε στοιχείο της ταινίας ή για αυτά που θεωρούμε πιό σημαντικά. Γράφουμε αντικειμενικά σημαίνει επαινούμε την τεχνικά άψογη χρήση των κινηματογραφικών μέσων (την καμερα, τα φίλτρα, τους φακούς κλπ.) Γραφουμε αντικειμενικά σημάινει αφήνουμε χρόνο να περάσει για να παρουμε αποσταση απο την ταινια και να κάνουμε μια εγκεφαλική –ψύχραιμη όσο γίνεται - ανάλυση. Γραφουμε αντικειμενικά σημαίνει εφαρμόζουμε κάποια (κατα το δυνατόν) κοινώς αποδεκτά κριτήρια, το οποιά βεβαίως αλλάζουν στην πορεία. Και ως εδώ είναι όλα καλα και αποδεκτά.


Αυτό για το οποίο προσωπικά αναρωτιέμαι, είναι: Τι συμβαίνει με την ταινία ως γεγονός; Τι συμβαίνει με το σινεμά ως σχέση αναμεσα στην ταινία και τους θεατές;


Τι συμβαίνει με την συγκίνησή μας; Τί συμβαίνει με την τρίτη σκέψη (όπως τηνεξηγήσαμε σε προηγόυμενη ανάρτηση) που γεννιέται στη συνάντηση της κινηματογραφικής σκέψης της ταινίας και της δικής μας σκέψης;



Προσωπικά, χωρίς να υπάρχει κάτι που να με αγγίζει, δεν μπορώ να γράψω εύκολα για μια ταινία. Η εμπειρία μιας ταινίας δεν μπορεί (και δεν πρέπει νομίζω) να ξεχαστεί. Άλλωστε μιλάμε για τέχνη, δηλαδή για σχέση προσωπική με κάτι, και όχι για ένα φυσικό φαινόμενο που το παρατηρούμε αντικειμενικά ως επιστήμονες.


Απο τη στιγμή που νιώθουμε μια ταινία (και δεν την αναλύουμε απλώς, δεν την σκεφτόμαστε μόνο, δεν την εξηγούμε, και δεν την χρησιμοποιούμε μόνο ως αφορμή για προβληματισμό), τότε δεν μπορεί παρα η γλώσσα που θα χρησιμοποιήσουμε μετα την ταινία για να γράψουμε (ή να μιλήσουμε) γι αυτήν να είναι περισσότερο προσωπική, άρα υποκειμενική. Θα είναι μια γλώσσα που θα  φέρει τον παλμό μας -δηλαδή τον παλμό που μας προκάλεσε η ταινία- την σκέψη και την συγκίνηση που προέκυψε όταν συναντηθήκαμε με την ταινία.


η ταινία σκέφτεται κάτι και νιώθει κάπως κι  εμείς ως θεατές:



- αγγιζόμαστε από την ταινία, συγκινούμαστε (η συγκίνηση είναι το άμεσο καλοσόρισμα αυτόυ που μας δίνεται και μας προτείνεται),


-καποιος προβληματισμός της ταινίας αντηχει κάποιον δικο μας προβληματισμό,


-ο ρυθμός της κίνησης των μορφών της ταινίας συγχρονιζεται με τον ρυθμό της δικής μας εσωτερικής ζωής (που είναι επίσης ζωή μορφών),


- ταυτιζόμαστε με κάποιον χαρακτήρα της ταινίας,


- αναπνέουμε στην ατμόσφαιρα της ταινίας.


Δεν γράφουμε για την δική μας σκέψη μόνο, ούτε για το τί σκεφτόταν η ταινία από μόνη της (δηλαδή τί ήθελε να μας πει ο σκηνοθέτης), αλλά για την τρίτη σκέψη.

Ο στόχος μιας τέτοιας γραφής είναι να κάνει τον αναγνώστη πιό ευαίσθητο. Να αισθανθεί αυτό που ένιωσε ο γράφων-θεατής ή έστω να γίνει περισσότερο υποψιασμένος ως προς τα κινηματογραφικά στοιχεία που μπορεί να αφήσει να τον αγγίξουν σε μια ταινία.  Αυτό που ένιωσε με το σώμα του, αυτό που διέγειρε τη φαντασία του, εκείνο που άλλαξε τους παλμούς της καρδιάς του, εκείνο που τον έκανε να μην μπορεί να κατσει στη θέση του ακίνητος, ή εκείνο που τον έκανε να πλήξει αφόρητα (η κατάσταση και η αντίδραση του σώματός μας ΕΧΕΙ θέση στα όσα θα γράψουμε ή θα πούμε για την ταινία).



Από αυτή την άποψη, η Ειλικρίνεια είναι μάλλον η  μόνη αντικειμενικότητα-αλήθεια στην Τέχνη. Να μεταφερθεί η αίσθηση και ο τρόπος του βλέμματος, η τονικότητα και ο χρωματισμός μιας σχέσης. Να ιδωθεί η ταινία ως σκέψη μαζί και συναίσθημα.


- όχι μόνο ως τεχνικό επίτευγμα,


- όχι μόνο ως εργο που θέλει να αναλυθεί (ανατομία της ταινίας),


 - όχι μόνο ως έργο που αναζητά τη θέση του σε κάποιο top-ten ταινιών.


Ένας τέτοιος τρόπος γραφής είναι υποκειμενικός μεν, αλλά όχι αυθαίρετος. Γιατί αναφέρεται σε μια σχέση (τους θεατή με την ταινία), δηλαδή αναφέρεται και σε εμάς, αλλά και σε κάτι έξω από εμάς (την ταινία).


Όμως αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχουν αντικειμενικά κριτήρια;

Για την «ποιότητα» μιας ταινίας, τους «ειδικούς» και τα «αντικειμενικά κριτήρια», στο επόμενο..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...