expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

8.3.14

Europa - (1991), Lars Trier



Aπό όποια μεριά και να το δείς, ο Τrier είναι ιδιαίτερος σκηνοθέτης, ιδιοφυής, αλλά και νάρκισσος και προκλητικός και είτε τον αγαπάς είτε τον μισείς. Προσωπικά θυμάμαι ταινίες του που λάτρεψα και άλλες που σχεδόν μίσησα, αδυνατώντας μερικές φορές να καταλάβω πώς ο ίδιος άνθρωπος κάνει τόσο διαφορετικές ταινίες.


Προτού μπει στο «παιχνίδι» του Δόγματος 95’ (που ποτέ δεν συμπάθησα) γύρισε την τριλογία της Ευρώπης (Το στοιχείο του εγκλήματος – 1984, Epidemic – 1987) η οποία ολοκληρώνεται με την ταινία Europa (γνωστή και ως Zentropa).



Υπάρχουν κινηματογραφικά μοτίβα, αποχρώσεις, κινήσεις, που γίνονται θραύσματα αυτού που θα σου συμβεί από κει και πέρα. Και στο Europa μπορεί να βρει κανείς τέτοια κινηματογραφικά στοιχεία που αφορούν όλη την μετέπειτα φιλγογραφία του Τριερ. Ανεπίκαιρα ίχνη που την αξία τους μόνο εσύ μπορεί να βυθομετρήσεις, όσο αναπνέεις  στην ατμόσφαιρα των ταινιών του.


Πρόκειται για μια αντισυμβατική (μάλλον πειραματική θα την έλεγες) ταινία, που επιχειρεί –και το πετυχαίνει με την εναρκτήρια σκηνή της- να σε βυθίσει στον κόσμο της, μέσα από την φωνή του αφηγητή/υπνωτιστή που απευθύνεται σε σένα σε δεύτερο πρόσωπο.


Το Europa μοιάζει καταρχήν να αφηγείται το χώρο, το χρόνο και την αιτιότητα –δηλαδή μια συμβατική γραμμική ιστορία με στοιχεία νουάρ- πηγαίνοντάς μας πίσω στο 1945, λίγο μετά το τέλος του πολέμου. Γρήγορα όμως καταλαβαίνουμε ότι η ιστορία του ήρωα ακολουθεί εξίσου τις μορφές της μνήμης, της φαντασίας και της επιθυμίας. Η ταινία αποκτά έναν ονειρικό, λαβυρινθώδη χαρακτήρα, όπου οι -μικροσκοπικοί- ήρωες σε πρώτο πλάνο αλληλεπιδρούν με μεγεθυμένες εικονικές προβολές στο πίσω μέρος του χώρου και μοιάζουν σαν παγιδευμένα έντομα μέσα σε γυάλα, ανίκανα να αλλάξουν την πορεία των πραγμάτων. Ετσι το Europa άλλοτε μοιάζει με μια σκληρή ρεαλσιτική μεταπολεμική ιστορία, και άλλοτε μοιάζει με το όνειρο που σε φυτεύει σε μια ζωή που δεν έζησες. Στιγμές που μεγεθύνονται συναισθηματικά και καταλαμβάνουν σαρωτικά τον χώρο της μνήμης και τη ζωή του ήρωα, παρουσιάζονται σε έγχρωμο φιλμ (ο Τρίερ διατηρεί ταυτόχρονα όλα τα υπόλοιπα κομμάτια των εικόνων στο ασπρόμαυρο).  Εκείνα τα χείλη, εκείνη τη μελωδία, εκείνο το χαμόγελο, όλα εκείνα τα ελάχιστα δηλαδή που διαστέλλουν το χρόνο και εξαγοράζουν την λιγοψυχία του ήρωα που επιχειρεί να μείνει αμέτοχος στην Ιστορία της μεταπολεμικής Ευρώπης, προσπαθώντας απλώς να επιβιώσει.


 Το Europa παραμένει, για μένα, μια από τις κορυφαίες ταινίες του Τρίερ μέχρι σήμερα (αρκεί να ξέρεις εξ αρχής με τί έχεις να κάνεις). Ακόμα και αν γίνεται υπερβολικά μπερδεμένο κάποιες φορές, εντούτοις είναι -οπτικά και αφηγηματικά- εξαιρετικά μαγευτικό για να το προσπεράσεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...