expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

14.5.14

In the mood for Love - (2000), Kar Wai Wong


Στο σινεμά του Kar Wai βρίσκω εκείνη τη διάθεση που θα μπορούσε να ερεθίσει την επιθυμία μας προκειμένου να ξανασχεδιάσουμε ένα μέλλον που μέσα μας βάλτωσε και κατάντησε παρελθόν.

Και ο τρόπος να στρέψουμε την προσοχή μας σε αυτή τη δυνατότητα, δίνεται κινηματογραφικά κυρίως με την σαγηνευτική απόχρωση των χρωμάτων, τα μουσικά μοτίβα, τις σιωπές και την επιβραδυνόμενη κίνηση. Όχι  με σκέψεις, επιχειρήματα και πράξεις –όχι με τον λόγο και τη δράση-  αλλά με εντάσεις, διαθέσεις και κινήσεις που επιχειρούν να  γυρίσουν τα πράγματα προς τα μέσα, δηλαδή προς το συναίσθημα. Και αν διαθέσουμε λίγη σκέψη για τα συναισθήματα, το πρώτο που θα καταλάβουμε είναι ότι δεν έχουν πολλή σχέση  (στην πραγματικότητα δεν έχουν καμία) με το αίσθημα της  ασφάλειας που μας γεννά καθετί που φαίνεται σταθερό και αναλλοίωτο (απλώς και μόνο επειδή κρύβει έναν συνεχή κύκλο καταστροφής και δημιουργίας).





Στην ταινία In the mood for Love, η καθημερινότητα των δύο πρωταγωνιστών  συντίθεται από σκηνές που παλινδρομούν (κινούνται συνεχώς από το ένα στο άλλο) ανάμεσα στο εργασιακό περιβάλλον και στο μοτέλ,  στιγμιότυπα γευμάτων και διαλόγων με τους – παρόντες απόντες – συζύγους τους, κουτσομπολιά και επιπλήξεις της σπιτονοικοκυράς και φυσικά τους ίδιους τους ενοχικούς εαυτούς τους.



Αυτή η  κρούστα της καθημερινότητας – που είναι ασφάλεια και εμπόδιο ταυτόχρονα-  μαλακώνει λίγο-λίγο σε κάθε βροχερή σκηνή· νοτίζεται με τη μελαγχολική αύρα του μουσικού θέματος που με κάθε του επανάληψη μπήγει την ερωτική του διάθεση ολοένα βαθύτερα· και το φίλμ καταλήγει να αιμορραγεί όλα εκείνα τα φευγαλέα βλέμματα, τις λέξεις που δεν μιλιούνται, τον καπνό του τσιγάρου, τις συναντήσεις των σωμάτων που διατρέχουν τον χώρο – όλα αυτά δοσμένα σε αργή κίνηση ώστε να διαστέλλουν την παρουσία τους στον χρόνο και να διεκδικούν τη δική τους σημασία, το δικό του βάρος που τα κρατά κάτω από την επιφάνεια της ρουτίνας.

 Οι ελάχιστες στιγμές που το πάθος μεταξύ τους μοιάζει να βρίσκει μια διέξοδο – στις (μετρημένες) κρυφές συναντήσεις τους σε κάποιο ξενοδοχείο – συλλαμβάνονται ολοένα επιβραδυνόμενες μέχρι που παγώνουν στο χρόνο (υπάρχουν 2 φιξ καρέ – ακίνητα πλάνα/φωτογραφίες- στην ταινία, ένα για κάθε χαρακτήρα, στον ίδιο διάδρομο ξενοδοχείου).





Ο Kar Wai κινηματογραφεί τον ρυθμό της καρδιάς  και την πνοή μιας ερωτικής επιθυμίας που γεννιέται ανάμεσα στους δύο ήρωες, μια επιθυμία που παραμένει, ωστόσο, σε εκκρεμότητα ως το τέλος. Μια επιθυμία που πρέπει να υποστούμε, να αναλογιστούμε και στο τέλος να  εκμυστηρευτούμε (όπως κάνει ο άντρας στον αρχαίο ναό στην τελευταία σκηνή) την  πανάρχαια δύναμή της σε κάθε μια από τις μεθυστικά χρωματισμένες εικόνες της ταινίας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...