expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

15.7.14

Θερισμός



Ακούμε και λέμε συχνά ότι το σινεμά είναι μια διαφυγή από την πραγματικότητα, μας ξεκουράζει, μας κάνει να ξεχνάμε τα προβλήματά μας, διασκέδάζει (δηλαδή σκορπίζει) τις έγνοιες μας. Στο πλαίσιο αυτής της αντίληψης για τον κινηματογράφο ταιριάζουν, θα λέγαμε, ταινίες βατές, διασκεδαστικές, κάπως συνηθισμένες, ταινίες που δεν απαιτούν πάρα πολύ προσπάθεια για να τις παρακολουθήσουμε και να τις καταλάβουμε. Τέτοιες (δοκιμασμένες στο κοινό και στον χρόνο) ταινίες παράγονται κατά κύματα στις μερες μας: κλασσικές ιστορίες έρωτα ή δράσης, αναγνωρίσιμοι χαρακτήρες, γραμμική αφήγηση των γεγονότων, άνοδος και πτώση του ήρωα, αίσιο τέλος.



Ποιός δεν έχει περάσει βράδια παρέα με φίλους χαζεύοντας τέτοιες ταινίες; Ποιός δεν έχει σκοτώσει την ώρα του ενα κυριακάτικο μεσημέρι; Ποιός δεν έχει συγκινηθεί, δεν έχει δακρύσει, δεν έχει πιάσει την κοιλία του από το γέλιο; Ποιός δεν έχει σκεφτεί (έστω και χωρίς να το ομολογήσει): θά θελα να το ζήσω αυτό, θά θελα να το ζήσω έτσι;  Αυτό είναι, για μένα, το σινεμά που μ' έμαθε να βλέπω ταινίες, έστω και αν μου έμαθε κυρίως έναν τρόπο βλέμματος.



Δίπλα σε αυτό το οικείο σινεμά -που θρέφει το συναίσθημα-, υπάρχει και ένα άλλο. Εκείνο που για να το δόυμε, πρέπει πρώτα να ξεμάθουμε τον κόσμο τέτοιον που τον βρήκαμε, πρέπει να βγούμε από το φάσμα της συνήθειας που μέσα του τα μάτια μας έμαθαν να κινούνται με ευκολία.



Αυτό το σινεμά δεν μας μαθαίνει να βλέπουμε, δανείζοντάς μας τα μάτια του, αλλά διεγείροντας την επιθυμία να χρησιμοποιήσουμε τα δικά μας διαφορετικά. Δεν μας δανείζει τη σκέψη του, αλλά  διεγείρει την επιθυμια μας να σκεφτούμε βαθύτερα και δεν αναλαμβάνει για λογαριασμό μας αυτό που εμείς δεν θα τολμούσαμε να επιχειρήσουμε ή να βιώσουμε.



Αυτό το σινεμά χαρακτηρίζεται συχνά "βαρύ", "δύσκολο", "μπερδεμένο", μοιάζει να είναι ενός άλλου κόσμου από τον καθημερινό και δοσμένο. Μας αποξενώνει από αυτό ξέραμε και οξύνει το βλέμμα μας προς το απροσδόκητο. 



Δεν είναι ένα σινεμά διαφυγής από την πραγματικότητα, αλλά ακολουθεί την αντίστροφη πορεία: ανοίγει διόδους για να εισβάλλει στο καθημερινό και δοσμένο. Και καταλήγει να απαιτεί από εμάς μια εργασία που δεν σηκώνει αναβολή, δύσκολη αλλά και καρποφόρα.



Δίπλα στο σινεμά του παραθερισμού, υπάρχει το σινεμά του θερισμού.



Μεγάλωσα με το πρώτο, του χρωστάω κάτι μη εξαγοράσιμο. Την ίδια στιγμή εύχομαι να ήταν λίγο περισσότερο το σινεμά ένας θερισμός βλεμμάτων.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...