expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

15.9.14

The magnificent Ambersons (1942) - O. Welles



Στον κινηματογράφο του Γουέλς επικρατεί θεματικά μια σύγκρουση ανάμεσα σε δύο οριακές τάσεις του ανθρώπου.  Στο κινηματογραφικό του ντεμπούτο, τον Πολίτη Κέιν (1940), υπήρχε μία σύγκρουση ανάμεσα στην κυριαρχική τάση του Φόστερ Κέην και την νοσταλγική τάση του προς μια - οριστικά χαμένη - αθωότητα της παιδικής του ηλικίας.


 Η ίδια λογική σύγκρουσης εμφανίζεται και στην δεύτερη ταινία του,  τους Μεγαλειώδεις Άμπερσονς. Εδώ βλέπουμε την πορεία μιας αριστοκρατικής οικογένειας απο την λαμπρότητα στην παρακμη και την ίδια στιγμή την αντίθεση και σύγκρουση ανάμεσα στην τεχνολογική ανάπτυξη της νέας εποχής και την νοσταλγία ενός - καταδικασμένου σε εξαφάνιση - αριστοκρατικού μεγαλείου.


Τα επεισόδια της ταινίας αποκτούν μια αίσθησης αναπόλησης και νοσταλγίας και ο Γουέλς χρησιμοποιεί το κινηματογραφικό του ύφος, το οποίο γνωρίσαμε στον Πολίτη Κέην,  για να φανερώσει αυτή την σύγκρουση/αντίθεση και να στοχαστεί πάνω σε αυτήν.






Ο ρεαλισμός της αφήγησης των γεγονότων της ταινίας νοτίζεται με μια νοσταλγική απόχρωση και όψη μέσα από τον τρόπο που ο Γουέλς χειρίζεται τις φωτοσκιάσεις, τις κινήσεις της κάμερας, το βάθος του πεδίου που μεταμορφώνει την όψη του χωρου και εμφανίζει με αμιγώς κινηματογραφικό τρόπο την σύγκρουση του κόσμου των Άμπερσονς με την νέα εποχή.


- η ένταση και η σημασία καποιων κρίσιμων σκηνών κορύφωσης της ταινίας αναβαθμίζεται και αποκτά δραματική όψη μέσα από τις πύκνωση των σκιών και την συνάντησή τους με φωτεινούς σχηματισμούς που μεταμορφώνουν την ίδια την όψη του χώρου κάνοντας τον να μοιάζει με πίνακα της αναγέννησης.


- το βάθος του πεδίου αυξάνει την οπτική οξύτητα των προσώπων, του χώρου και των αντικειμένων καθιστώντας τις εικόνες σχεδον ανάγλυφες ( σαν να μας καλούν να τις αγγίξουμε και να τις αισθανθούμε με τις αισθήσεις,  όχι  μόνο να τις καταλάβουμε με την σκέψη).


- το ίδιο βάθος πεδίου φανερώνει γλαφυρά τον σιωπηλό διάλογο των προσώπων, των σωμάτων και των αντικειμένων με τον χώρο γύρω τους, καθώς όλα τα οπτικά στοιχεία συνεργάζονται για να μας δείξουν την προοδευτική παρακμή της οικογένειας και την τελική συντριβή της.


- η ρέουσα κίνηση της κάμερας δημιουργεί έναν κόσμο εικόνων που μοιάζουν να κυλούν και να χάνονται κάτω από το βάρος της έλευσης ενός νέου τεχνολογικού κόσμου,  ενώ την ίδια στιγμή ο Γουέλς μοιάζει σαν να κράτάει την διάρκεια των πλάνων του λιγο περισσότερο απ ό, τι χρειάζεται, τόσο ώστε όταν αλλάζει πλάνο να μας αφήνει μια μικρή απογοήτευση - μια νοσταλγία σαν αυτή που νιώθουν οι πρωταγωνιστές του.



-----


Ο ξεπεσμός της οικογένειας και μιας ολόκληρης πόλης διαρκεί μιάμιση ώρα, αλλά μας πείθει με την κινηματογραφική πραγματικότητα που δημιουργεί και μας προτείνει ο Γουέλς αφήνωντας στο βλέμμα μας το "τραύμα" μιας αναπότρεπτης πτώσης και τον αναστεναγμό της γενικευμένης απώλειας που κάθε εποχή είναι καταδικασμένη να ζήσει - και αυτό το σχόλιο θα επαληθευτεί αργα ή γρήγορα (αν δεν επαληθεύεται ήδη με όσα συμβαίνουν γύρω μας) και στην δική μας πραγματικότητα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...