expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

4.10.14

Kill Bill Vol.1 (2003) - Quentin Tarantino



O Ταραντίνο είναι, για μένα, ένας τεράστιος σινεφίλ που εξελίχθηκε στον νούμερο ένα βιρτουόζο διασκεδαστή της τελευταίας δεκαπενταετίας. Όποιοι τον αγαπούν με αυτό τον τρόπο, θα βρουν όλα του τα φετίχ στο Kill Bill: την ικανότητά του να χτίζει χαρακτήρες πλοκή και δράση μέσα από προσεγμένους και εκτεταμένους διαλόγους, να συνδυάζει καρτουνίστικη βία, ποπ κουλτούρα και διαλεγμένα soundtracks, να βάζει στο κινηματογραφικό του μίξερ manga, comics, σπαγγέτι γουέστερν, Kung fu δεκαετίας του 70’, νουάρ στοιχεία, εξωφρενικά ζουμ και οργιώδες στυλιζάρισμα.




Ένα cult σημείο αναφοράς του μεταμοντέρνου κινηματογράφου – με ό,τι χαρακτηρίζει σχεδόν κάθε τι μεταμοντέρνο (χαυνωτική διασκέδαση, λάμψη ενός λαιφσταϊλικού κολλάζ, οπτική σαγήνη των εικόνων, πληθώρα φιλμικών αναφορών -εσωτερικής κατανάλωσης-, αλλά και μια κάποια ευκολία και ρηχότητα ορισμένες φορές). Ως τέτοιο, το Kill Bill αποτελεί κινηματογραφική πανδαισία.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...