expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

8.11.14

Οι δύο όψεις τις κριτικής



Η κριτική επιχειρεί να καταλάβει τη μορφή και το περιεχόμενο ενός έργου και στη συνέχεια να το περιγράψει και να το κρίνει. Αυτή η διαδικασία στηρίζεται στην πρότερη γνώση, στην τριβή με την τέχνη, στην σύγκριση με άλλα έργα. Έτσι, το πρώτο βήμα της κριτικής είναι η κατανόηση, η ανάλυση, η περιγραφή, η αξιολόγηση, η σύγκριση. 



Αυτό όμως είναι μόνο το πρώτο μισό.  Αν περιοριστεί κανείς σε αυτό το στάδιο τότε, αργά ή γρήγορα, ο ίδιος ο κριτικός θα μετατραπεί σε εκτιμητή έργων τέχνης και  πορτιέρη που ορίζει ποια ταινία θα δούμε και ποια όχι.  Η κριτική του θα περιοριστεί σε μια καθιέρωση μοντέλων καλλιτεχνικής δημιουργίας προς μίμηση και ανακατασκευή. Όσο για το ίδιο το έργο; Θα υποστεί τις συνέπειες της φετιχοποίησης μέσα σε έναν κόσμο που μόνο του μέλημα θα είναι η συντήρηση ενός – ακίνητου και νεκρού ήδη -  έργου.



Όμως στον ανθρώπινο, ζωντανό –δηλαδή δυναμικό και κινούμενο – κόσμο η προσέγγιση ενός έργου τέχνης δεν μπορεί να είναι μονάχα περιγραφική και αξιολογική. Το δεύτερο μισό της κριτικής ξεκινάει όταν το φορτίο ενός έργου μας συγκινεί ή μας εμπνέει συναισθηματικά και αυτό ενεργοποιεί την επιθυμία μας να αναμετρηθούμε μαζί του, να αντιμετωπίσουμε την μορφή ενός έργου ως εμπόδιο για μια νέο μεταμόρφωση.



Για την πρώτη όψη της κριτικής που είναι ρυθμιστική, το έργο τέχνης είναι το αποτέλεσμα ενός δεδομένου μετασχηματισμού (μιας καλλιτεχνικής δημιουργίας) και ως τέτοιο επιχειρούμε να το αναλύσουμε, να το κατανοήσουμε, να το περιγράψουμε, να το αξιολογήσουμε. Για την δεύτερη όψη της κριτικής που είναι απελευθερωτική το έργο τέχνης είναι η αιτία –το έναυσμα, το ερέθισμα- για έναν νέο μετασχηματισμό. Και σε αυτό το σημείο ο κριτικός καλείται να βγει από την ασφάλεια που του προσφέρει η γνώση και τα (όποια) αντικειμενικά κριτήρια αξιολόγησης και να αναμετρηθεί με το έργο τέχνης προκειμένου να συμβάλλει σε μια νέα μεταμόρφωση, να συνθέσει την δική του παραλλαγή, να ανταποκριθεί στο κάλεσμα φέρνοντας στο φως την δική του εκδοχή της σχέσης με το έργο.  



Γι αυτό το δεύτερο στάδιο της κριτικής απαιτούνται διαλεκτικές κινήσεις της σκέψης (όχι σταθερές κατηγορίες και κριτήρια) και εμπνευσμένοι στοχασμοί που ανοίγουν διόδους προς νέες ερμηνείες και δυνατούς τρόπους σχέσης:  να σύρουμε την μορφή του έργου σε μια πάλη για τη δημιουργία μιας νέας μορφής.



Αν η κριτική συνδυάζει τις δύο όψεις της – την ρυθμιστική και την απελευθερωτική – τότε ένα έργο τέχνης είναι ταυτόχρονα μορφή (προς κατανόηση και ανάλυση) και εμπόδιο (βλέψη της επιθυμίας να αναμετρηθεί μαζί του και να το ξεπεράσει) και έτσι ένα κριτικό κείμενο μπορεί να διαβαστεί ως ένας εμπνευσμένος στοχασμός που διεγείρει με τη σειρά του την δική μας επιθυμία να δούμε το έργο και να το βιώσουμε ώστε να γίνουμε μέρος του κύκλου των (πιθανών) μεταμορφώσεών του.  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...