expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

6.3.15

Σιωπητήριο



Το σινεμά, για μένα, δεν οφείλει απαραίτητα να έχει κανέναν αποδεικτικό, διδακτικό, παραινετικό ή επιστημονικό χαρακτήρα. Όσα νοήματα ρέουν υπόγεια στις ταινίες, είναι σωστότερο να παραμείνουν εκεί όπου είναι. Εκείνος που θα ενδιαφερθεί να τα ανασύρει στην επιφάνεια, δεν έχει παρά να δοκιμάσει μόνος του. Εκείνος που δεν τα υποψιάζεται, δεν είναι απαραίτητο να τα υποψιαστεί, ούτε να ανησυχεί που δεν τα υποψιάζεται: ούτε αυτός ούτε το σινεμά κερδίζουν ή χάνουν τίποτε δεδομένο.



Μιλώ για το σινεμά που επενεργεί ως σιωπητήριο, ένα σιωπητήριο όμως που δεν καλεί σε κατάκλιση και εφησυχασμό αλλά σε εγρήγορση και ξαγρύπνια, σε εναργέστερη ετοιμότητα. Γι αυτό και υπάρχουν περίοδοι στη ζωή μου που επιστρέφω σε αυτό το σινεμά κάθε φορά που, εστιάζοντας μέσα από μια μηχανή αυτόματης θλίψης, δεν μπορώ να διακρίνω αν αυτό που βλέπω είναι σκοτάδι ή φως που για πένθος ντύθηκε στα μαύρα. 



Παρακινημένος από αυτόν τον ιδιότυπο στοχασμό, θαρρώ ντροπαλά πως το μόνο για το οποίο δικαιούμαι επί της ουσίας να μιλήσω είναι εκείνο το προσωπικό και αναπόδεικτο είδος σχέσης με το σινεμά που νευματικά μου απευθύνεται. Και για μένα – για λόγους που έχω διεξοδικά αναζητήσει, αλλά όχι απόλυτα αποσαφηνίσει (και ούτε το επιθυμώ) – το σινεμά αυτό είναι το παρακάτω.





Το σινεμά του Μπέργκμαν είναι μια ανήλιαγη, αδιάκοπη ανασκαφή. Αναμοχλεύοντας ακατάπαυστα στους αντίποδες του αναμενόμενου και του αποδεκτού, απαιτεί αναθεώρηση, ανασκευή και λιγότερη αυτάρεσκη αντιμετώπιση των ανθρώπινων πραγμάτων. Αφανέρωτα αισθήματα, αδυναμίες, αμαρτήματα και αδιέξοδα, αναδύονται σε κάθε του ταινία αγνοώντας κάθε απαίτηση απολογίας. Δεν είναι αυτό το ζητούμενο.



Ασθμαίνοντας αδιαμαρτύρητα, αργά και ανυποχώρητα, αποπειράται να αναμορφώσει το ανείπωτο και αθέατο: όχι αφηρημένα, αλληγορικά και ανυποψίαστα, αλλά κινηματογραφικά. Από ανάγκη ανθρώπινη, αδιέξοδη έστω, αλλά όχι ανέξοδη. Με μια αμείωτη και ανένδοτη αναζήτηση, που συχνά μοιάζει ανέφικτη και αδικαιολόγητη, αποτολμά ακούραστα να αποδώσει το αγεφύρωτο, το ανθρωπίνως ασύμπτωτο. Και όταν αποτινάξει τα - ασφυκτικά και ουδόλως ανεκτά - αυτονόητα που μας περιτριγυρίζουν, ανακαλύπτει το ανολοκλήρωτο, αμυδρά αγγιγμένο, αλλά αναγνωρίσιμο πρόσωπο που ενδέχεται αναμφίβολα και προκλητικά να είναι το άλλο δικό μας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...