expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

14.6.15

To Νέο Κύμα - 1

Το 1959 ήταν μια χρονιά ορόσημο για το Νέο Κύμα στον κινηματογράφο με την ταυτόχρονη εμφάνιση ταινιών όπως "Χιροσίμα αγάπη μου" του Αλεν Ρενέ  "Τα 400 χτυπήματα"  του Φρανσουά Τρυφώ, "Τα ξαδέλφια" του Κλόντ Σαμπρόλ, και το "Με κομμένη την ανάσα" του Ζαν Λύκ Γκοντάρ, μια ταινία σύμβολο του κινήματος, αλλά και μιας ολόκληρης γενιάς. Η Nouvelle Vague δεν έκρυψε ποτέ την επιρροή της από τον Νεορεαλισμό - ο οποίος έρχεται να εισαγάγει στον Κινηματογράφο την σκέψη για το κοινωνικό Είναι και Γίγνεσθαι και να βάλει τον θεατή στη θέση του πρωταγωνιστή και από εκεί, στην καρδιά της ιστορίας και του προβλήματος – όσο και από το κινηματογραφικό ύφος σκηνοθετών όπως ο Ρενουάρ και ο Ουέλς (μεγάλα σε διάρκεια πλάνα, μηχανή σε συνεχή κίνηση).

            Το Μοντέρνο Σινεμά επιχείρησε να σταθεί απέναντι στον κλασσικό κινηματογράφο και στην μέχρι τότε δεδομένη κινηματογραφική εμπειρία που βιώνεται ως εν δυνάμει πραγματική, που υπνωτίζει τον θεατή μέσα από την δραματοποίηση της – κατά κανόνα γραμμικής - αφήγησης, την αιτιώδη σχέση μεταξύ των δρωμένων και την Αριστοτελική κάθαρση στο τέλος της ταινίας. Η απόπειρα αυτή βασίστηκε, παραδόξως από μια πρώτη άποψη, στην παραδοχή μιας αδυναμίας: την αδυναμία του μοντέρνου κινηματογράφου να μας δώσει μια άμεση, ανόθευτη εικόνα της πραγματικότητας. Αυτό είναι το πρόταγμα για να εισέλθει και να αναμετρηθεί με την πραγματικότητα μέσα από αυτήν ακριβώς την αδυναμία. Η σχέση του κινηματογράφου με τον κόσμο δεν είναι πλέον πρόβλημα Αλήθειας, αλλά πρόβλημα μιας αίσθησης και μιας ερώτησης που πρέπει να επαναπροσδιοριστεί και να αναβιωθεί· όχι «Τι είναι αλήθεια», αλλά «τι είναι η Ύπαρξη μέσα στον κόσμο». 

            Με σημείο εκκίνησης το ερώτημα αυτό και την συνακόλουθη στροφή που προκάλεσε το μοντέρνο σινεμά, φαίνεται ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα i) να θέτει νέα ερωτήματα και να μας βοηθά στην καλύτερη κατανόηση των ερωτημάτων αυτών, ii) να μας παρέχει νέα -κινηματογραφικά- εργαλεία σκέψης καθώς και τις προοπτικές εκείνες που είναι ικανές κάποιες φορές να αναμορφώσουν παραδοσιακά ερωτήματα και μεθοδολογίες. 

Μια ταινία που συγκεντρώνει σχεδόν όλα τα χαρακτηριστικά του Νέου Κύματος· εντούτοις σκηνοθετήθηκε, προβλήθηκε και βραβεύτηκε στο φεστιβάλ της Βενετίας το 1958, δηλαδή έναν χρόνο πριν την εμφάνιση των «ιδρυτικών» έργων της Nouvelle Vague στη Γαλλία, είναι ένα ιδιότυπο κινηματογραφικό κοντραπούντο που επιχειρεί να σκεφτεί - διαισθιτικά και οπτικά - και να προτείνει έναν τρόπο ύπαρξης και κίνησης μέσα στον κόσμο. 

Στο επόμενο..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...