expr:class='"loading" + data:blog.mobileClass'>
The motion pictures tell us the human story by overcoming the forms of the outer world,namely, space, time, and causality,
and by adjusting the events to the forms of the inner world,namely, attention, memory, imagination, and emotion.

Σκοπός του ιστολογίου

Στο ιστολόγιο αυτό επιχειρούμε να δείξουμε ότι ο κινηματογράφος έχει την δυνατότητα να σκέφτεται φιλοσοφικά και κυρίως να εμφανίζει το νόημα του οπτικά μέσα στις εικόνες. Η σύνθεση των εικόνων (που αφορούν την αίσθηση) και της σκέψης (που αφορά τη νόηση) γεννά τις κινηματογραφικές μορφές. Καλούμαστε να νιώσουμε τις κινηματογραφικές ταινίες και όχι απλώς να τις καταλάβουμε.

10.7.15

To Νέο Κύμα - 3 "Το κινηματογραφικό κοντραπούντο"





Η λογική και η κίνηση των εικόνων στην ταινία του Πολωνού σκηνοθέτη συνθέτουν ένα κινηματογραφικό κοντραπούντο: τα κοντινά και τα μακρινά πλάνα – τα πρόσωπα και ο χώρος - μοιάζουν να αποχωρίζονται συνεχώς, να τονίζουν την απόστασή τους ενόσω σχετίζονται μεταξύ τους αρμονικά. Αυτή η ισορροπία εμφανίζεται τη στιγμή εκείνη που τα πυκνώματα και τα αραιώματα βρίσκουν το μέτρο τους στο κοντραπούντο: Τα ανθρώπινα πρόσωπα δεν μπορούν να απομακρυνθούν το ένα από το άλλο τόσο ώστε να αποκοπούν, να κλειστούν στον εαυτό τους, να αποκτήσουν αυτονομία. Την ίδια στιγμή όμως, δεν έχουμε την δυνατότητα να συλλάβουμε τις δύο υπάρξεις στο Είναι-μαζί, χωρίς την απαραίτητη απόσταση και διάκριση μεταξύ τους. Η κάθε παρουσία αποκτά το δικό της αρμονικό τέμπο όσο παραμένει μέρος μια σχέσης και όσο δεν υποκύπτει στην άλλη, δεν γίνεται απλώς συνοδευτική και δευτερεύουσα.

            Την ίδια στιγμή, τα πρόσωπα και ο χώρος κινούνται στο φάσμα μια αναμέτρησης ανάμεσα στην σύνθεση και την καταστροφή, την ανάπτυξη και την εκμηδένιση. Ο αρχέγονος χώρος είναι ταυτόχρονα το ριζικό ξεκίνημα (πίσω και πριν από κάθε κοινωνικοποίηση και δράση) και το απόλυτο πέρας. Αυτός ο χώρος άλλοτε χαράσσει τα πρόσωπα ως φόντο και άλλοτε τα προεκτείνει ως τοπίο της ψυχής, γίνεται τόπος τήξης και απελευθέρωσης. Έτσι, διατηρείται ενεργή μια αίσθηση κατεπείγοντος για μια αναμέτρηση που βρίσκεται σε κίνηση και μια δοκιμασία που είναι συνεχώς παρούσα και δεν αναβάλλεται. Μια προσπάθεια να καλυφθεί η απόσταση μεταξύ των προσώπων και την ίδια στιγμή να διατηρηθεί το ελάχιστο όριο μεταξύ τους και να αναδειχθεί το Τρίτο στην σχέση τους, μέσα στον κόσμο.

            Θα ήταν δύσκολο όσο και ανακριβές να υποστηρίξουμε ότι ετούτο το κινηματογραφικό κοντραπούντο οδηγείται, με κάποιον θριαμβευτικό τρόπο, σε μια -λυτρωτικής χροιάς- ολοκλήρωση. Θα ήταν ακριβέστερο να πούμε ότι η οπτική και στοχαστική του κίνηση αναπτύσσεται με την επιμονή των κυμάτων που σκάνε στην ακτή: επιστροφή και επανάληψη του ίδιου κύματος –που στεγάζει μέσα στο πάθος και την έντασή του τις πιο αποφασιστικές κινήσεις και διαθέσεις- στην ίδια ακτή, όπου κάθε φορά ανασυντάσσεται, ανανεώνεται και εμπλουτίζεται . Η επανάληψη του παλιού είναι ακριβώς ο τρόπος με τον οποίο γίνεται βιώσιμη και οπτικά εμφανίσιμη η αγωνία της μεταμόρφωσης και της κατάκτησης του νέου. Κι εδώ πρόκειται για μια κινηματογραφική προσπάθεια (ανα)σύνταξης μιας νέας συνθήκης συνύπαρξης των προσώπων στον χώρο, μια ανάγκη ανθρώπινη, αδιέξοδη έστω, αλλά όχι ανέξοδη.


Την εύθραυστη λογική και τη λεπτή ισορροπία του κοντραπούντου αυτού μπορούμε να τις συλλάβουμε αντιπαραβάλλοντάς τες με εκείνες δύο άλλων σκηνοθετών που ανέδειξαν την σημασία του ανθρώπινου προσώπου και των κοντινών πλάνων στον μέγιστο βαθμό. 

Στο επόμενο..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis

comments powered by Disqus
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...